dilluns, 25 d’octubre del 2010

No lo mereces

Sé que no lo mereces. No mereces volver a pasar por esto y de un modo tan parecido. No mereces subrir como lo estas haciendo, otra vez. No mereces necesitar volver a remontar como lo hiciste no hace tanto. Después de todo lo que eres capaz de ofrecer no mereces este sufrimiento.



Pero si una vez te sirvió para darle un vuelco a algunas cosas quedémonos con eso. Ya lo he dicho en alguna que otra ocasión, las cosas pasan cuando tienen que pasar y las personas vienen y se van de nuestras vidas por algun motivo. Sé que no te sirven de nada estas palabras ahora mismo. Pero estaré ahí cuando quieras oirlas para repetírtelas.



Una vez fui la causante de un dolor similar y no me tocaba a mi estar ahí. Ahora sabes que puedes contar conmigo. Y yo sé que saldrás de esta y que estaré ahí para verlo. Te quiero y espero que no lo dudes.

...las cosas pasan cuando tienen que pasar...

Dicen que las cosas pasan cuando tienen que pasar y las personas aparecen en nuestras vidas cuando tienen que hacerlo.



Han sido unos meses inolvidables. Tanto por lo bueno como por lo malo. Y hoy creo que puedo decir que de todo he aprendido. Hoy por hoy las cosas son así. Lo acepto y disfruto de lo bueno que tengo alrededor esperando que aquello que no me agrada y que cambiarlo no esta en mi mano siga su rumbo y si algun dia vuelve a serme favorable quiero saber recibirlo positivamente.



No soy una superwoman aunque en ocasiones me encantaria tener todas las soluciones. Así que me toca aceptar los límites de los demás y los mios propios. Pero mi vida sigue adelante y voy a seguir disfrutando de los pequeños placeres que esta me brinda a diario.



Un día decidí subir al tren de la vida y en el voy a seguir. Si alguien quiere subir conmigo solo tiene que silbar.

SinSentido

A veces me siento delante del ordenador o de un folio en blanco con la necesidad de escribir y no parar de hacerlo pero con la mente en blanco.Empiezo a recordar trozos de canciones y los escribo. Empiezo a recordar frases y las escribo. De repente me encuentro haciendo dibujos sin sentido intentando plasmar del modo que sea aquello de mi interior que solo desea salir de dentro.

Como ahora mismo. Mis manos saben que hay algo que se mueve dentro de mi a lo que si le dan vida en forma de palabras le estarán dando las alas que necesita para volar. Pero no saben que es por ello no pueden más que teclear incertidumbre en el teclado. Porque no saben que es lo que necesita salir y esperan que en algún momento se encadenen dos palabras que junto con la tercera habrán la puerta y todo el sinsentido que estoy escribiendo tome un sentido....

Y empiezas a andar...

Siempre has querido tener la vida controlada. Saber que el siguiente paso no lo vas a dar en falso. Saber lo que vas a hacer mañana por la mañana cuando te levantes. Huyes de la incertidumbre de no saber que vas a hacer minutos más tarde. De no controlar las consecuencias de tus actos.



De repente escuchas una voz dentro de ti misma que no dice lo que esperas que diga. Más bien dice todo lo contrario de lo que quieres oir. Hazlo, no pienses, actua, lo estas deseando, que más da lo que pueda pasar. Y te encuentras delante de un camino en blanco en el que puedes tomar cualquier dirección dado que no hay vereda establecida. Todo depende de donde pongas los pies. Y nada es predecible. Siente vértigo. No tienes donde agarrarte. Pero no hay miedo, no sientes miedo. Sientes una extraña sensación, una apetecible tentación por tirar hacia adelante con la incierta seguridad de que nada malo va a pasar.



Y empiezas a andar...

...esta valiendo la pena...

Ahora si puedo decir que esta valiendo la pena.

No sé como ha pasado, no sé que camino he seguido, no sé si podría tener sentido explicarlo en voz alta; pero me da igual. Después de casi año y medio ha ocurrido. Primero me sentí, luego me sentí viva, luego sentí fuerza para vivir y ahora estoy viviendo tranquila.

No me importa que se tambalee todo lo que me rodea, estoy abierta a lo que venga y dispuesta a ver aquello que hasta ahora no he visto, a vivir aquello que hasta ahora me he negado, a disfrutar de aquello que creía que no tenía derecho o que no iba conmigo.

A pesar de todo, hoy por hoy puedo decir que me gusta mi vida.

no hi ha de que preocupar-se

Encara no ho tinc gaire clar, sé el que no és, però no tinc gaire clar que és, però el que si sé del cert es que ara mateix ja respiro més tranquila. Hi ha més coses a la vida que em fan somriure. Hi ha més coses a la vida que ocupen un espai a la meva ment. Hi ha més coses a la vida que em fan sentir-me viva. Hi ha hagut més canvis a la meva vida dels que jo creia i ara toca geudir-ne. Encara no em puc asseure i dir: aixó és el que hi ha. Pero si puc dir: no hi ha de que preocupar-se, no em fa mal i malgrat tot puc tornar a ser feliç.

valentia

Ja ho diuen que afrotar la vida de cara es de persones valentes.
Jo em pregunto, ser valenta i tenir por es incompatible?
Hi ha moments en que sembla que tot trontolla, que el terra sobre el que caminem pot desapaeixer en qualsevol moment, que obrir els ulls ens porti a tenir vertigen de la vida.
Després, quan menys t'ho esperes, algú el diu: admiro el teu valor, no tothom arriba on has arribat tú, no pensis en el passat, no pensis en el temps que has trigat, pensa en el que has aconseguit.
De cop i volta, les coses comencen a tenir sentit i tornes a somriure...

..vale la pena...

Te pasas la vida sentada en la orilla viendo tu propia vida pasar. Esperas que alguien subido en uno de esos barcos que navegan por el mar te vea y te invite a subir. Pero uno detrás de otro sigue su camino y se pierde en el horizonte mientras tú no paras de imaginarte lo que hubiera sido si hubieras encendido la luz del faro para que te vieran.

Llega un día que ya no puedes imaginarte nada nuevo, tu mente esta colapsada, los barcos siguen pasando y no te ven porque estás escondida bajo la oscuridad de la noche, la misma que siempre creiste que te portegía. Y de repente, sin saber muy bien porque, te levantas, caminas hacia el faro, enciendes la luz y empiezas a vivir la vida en lugar de uir de ella.

Ahora lo vas a pasar mal, seguro, porque abriéndole las puertas a lo bueno se las abres a lo malo también, pero vas a vivir. No a mirar como tu propia vida va pasando sin apenas darte cuenta.

Y realmente vale la pena.

.. pero, ¿cómo?

Respira, vuelve a respirar, no pienses, siéntelo. ¿Dónde está?
Ya lo reconoces, ya sabes lo que es, ya sabes lo que quieres hacer con ello.
Ahora solo te queda actuar.

Aceptación...

De repente te encentras sentada con la mirada perdida. Toda la vida creiendo que podrías hacerlo, que era tu deber hacerlo, que tenías que estar ahí para lo que hiciera falta y que pasara lo que pasara saldrías corriendo cuando se te necesitara.

Pero nunca llega ese momento. No suena el teléfono. No sabes nada. No cuenta contigo, ni para lo bueno ni para lo malo. Sientes que no existes. Sientes que nada de lo que te ha dicho es cierto. Que todo ha sido una mentira. Que mientras hacías ver que todo iba bien, iba bien. Que mientras no preguntabas todo iba bien.

Pero un buen dia preguntas, hablas, pides, te expresas, te abres y todo se va al traste. Todo lo que habiais contruido en la nada se cierra, todo lo que se había creado en el vacio se cae. Todas sus palabras pierden su significado. Te das cuenta que durante todos estos años nada ha sido real. Todo ha sido producto de tu imaginación. Todo lo has construido tu a la espera de que él subiera al barco en el que solo remabas tú. Y tú ya no tienes fuerza para seguir haciéndolo.

Sigues soñando con que esta realidad cambie, sigues a la espera de que un día suene el teléfono y poder oir todo lo que durante años has fantaseado que te diría, hasta que un día, te levantas y por fin has aceptado que no va a ocurrir nada. Ni bueno ni malo, sencillamente todo va a seguir como hasta el momento, si lo vuelves a intentar seguirás sin recibir ninguna respuesta, y si no lo vuelves a intentar sencillamente no pasará nada.

Ahora solo queda actuar en consecuencia, solo queda pornerle el punto y final. Pero, ¿eso como se hace?