Termina el dia mejor de lo que empezó. Aunque no voy a renegar de los momentos dolorosos de día de hoy porque ha valido la pena sufrirlos. Solo falta llevar a cabo las decisiones tomadas.
Enfrentandas mis necesidades con mis deseos. Toca de verdad poner fin a una historia que solo ha tenido continuidad en mi imaginación y seguir adelante con la vida. Mi vida es mía, como duce Meritxell Naranjo y como bien dice una gran canción de la Pegatina que en cada frase me recuerda a ella y en cada palabra a mi en estos últimos meses: Vamos a comernos el mundo!!
dissabte, 29 d’octubre del 2011
dimecres, 26 d’octubre del 2011
no tienes idea de lo mucho que te quiero
Tus piernas han vuelto a turbarme esta noche, pero tú no esrabas ahí.
He sentido tu suave piel bajo las yemas de mis dedos.
He vuelto a ver como disfrutabas de mis caricias.
Has vuelto a girarte para pedirme sin palabras que me dedicara a tu espalda.
Pero tu no estabas ahí.
Todo ha sido un sueño una vez más.
Y sigo creiendo que no tienes idea de lo mucho que te he llegado a querer.
Y sigo creiendo que no tienes idea de lo mucho que te quiero.
He sentido tu suave piel bajo las yemas de mis dedos.
He vuelto a ver como disfrutabas de mis caricias.
Has vuelto a girarte para pedirme sin palabras que me dedicara a tu espalda.
Pero tu no estabas ahí.
Todo ha sido un sueño una vez más.
Y sigo creiendo que no tienes idea de lo mucho que te he llegado a querer.
Y sigo creiendo que no tienes idea de lo mucho que te quiero.
dijous, 20 d’octubre del 2011
echo de menos tus sonrisas, tus miradas, tus manos, tu pelo, tu espalda, tus piernas
Echo de menos tus sonrisas.
Las sigo viendo pero no me puedo permitir el lujo de mirarlas. Aun así, lo hago, menos de lo que me gustaría y más de lo que debería. Me enganchan, me atrapan, me seducen, me recuerdan a cuando me sonreías a mi, cuando sonreíamos juntas.
Echo de menos tus miradas.
Las sigo viendo pero no me puedo permitir el lujo de mirarlas. Aún así, lo hago, menos de lo que me gustaría y más de lo que debería. Me enganchan, me atrapan, me seducen, me recuerdan a cuando me mirabas a mi, cuando nos mirabamos juntas. Cuando pasabas un rato con los ojos fijos en mi y tras yo preguntar ¿qué miras? y tu sencillamente respondías: a tí. A veces sigo creyendo que tu forma de mirarme no ha cambiado y pensarlo no me hace ningún bien sinó puedo tenerte a mi lado.
Echo de menos tus manos.
Las sigo viendo pero no me puedo permitir el lujo de mirarlas. Aún así, lo hago, menos de lo que me gustaría y más de lo que debería. Me enganchan, me atrapan, me seducen, me recuerdan a cuando se enredaban con las mías sin apenas darnos cuenta mientras andabamos por la calle, cuando en el coche con tu hijo ya dormido en el asiento trasero se posaban sobre la mía encima del cambio de marcha, cuando mientras tu hijo jugaba de espaldas a nosotras se metían bajo mi ropa en busca de mi piel, cuando recorrían mi cuerpo dibujando un mapa de pecas o se perdían por los dibujos que hay en mi cuerpo.
Echo de menos tu pelo.
Lo sigo viendo pero no me puedo permitir el lujo de mirarlo. Aún así, lo hago, menos de lo que me gustaría y más de lo que debería. Me engancha, me atrapa, me seduce, me recuerda a cuando podía acariciarlo con mis manos, a cuando lo apartaba de tu cara para besarte, a cuando veía como te peinabas.
Echo de menos tu espalda.
No la sigo viendo y no debería permitirme el lujo de imaginármeloa cuando te miro. Aún así, lo hago, más de lo que debería. Me recuerda a cuadno me enganchaba, me atrapaba, me seducía, a cuando me perdía por ella porque encontraba la posibilidad de hacerlo o porque tú, con o sin palabras, me lo pedías; a cuando después de descubrir esas dos pecas que tienes en la parte de arriba te lo descubrí a ti. A cuando tu piel se erizaba al contacto de mis yemas.
Echo de menos tus piernas.
No las sigo viendo y no debería permitirme el lujo de imaginármelas cuando tem iro mientras andas. Aún así, lo hago, más de lo que debería. Me recuerdan a cuando me enganchaban, me atrapaban, me seducían. A cuando me perdía por ellas, a cuando las lucías estando conmigo sabiendo lo que ello provocaba en mi , con esa ropa corta, esos zapatos que te elevaban del suelo y que volvían tus largas piernas en un camino interminable por recorrer.
Las sigo viendo pero no me puedo permitir el lujo de mirarlas. Aun así, lo hago, menos de lo que me gustaría y más de lo que debería. Me enganchan, me atrapan, me seducen, me recuerdan a cuando me sonreías a mi, cuando sonreíamos juntas.
Echo de menos tus miradas.
Las sigo viendo pero no me puedo permitir el lujo de mirarlas. Aún así, lo hago, menos de lo que me gustaría y más de lo que debería. Me enganchan, me atrapan, me seducen, me recuerdan a cuando me mirabas a mi, cuando nos mirabamos juntas. Cuando pasabas un rato con los ojos fijos en mi y tras yo preguntar ¿qué miras? y tu sencillamente respondías: a tí. A veces sigo creyendo que tu forma de mirarme no ha cambiado y pensarlo no me hace ningún bien sinó puedo tenerte a mi lado.
Echo de menos tus manos.
Las sigo viendo pero no me puedo permitir el lujo de mirarlas. Aún así, lo hago, menos de lo que me gustaría y más de lo que debería. Me enganchan, me atrapan, me seducen, me recuerdan a cuando se enredaban con las mías sin apenas darnos cuenta mientras andabamos por la calle, cuando en el coche con tu hijo ya dormido en el asiento trasero se posaban sobre la mía encima del cambio de marcha, cuando mientras tu hijo jugaba de espaldas a nosotras se metían bajo mi ropa en busca de mi piel, cuando recorrían mi cuerpo dibujando un mapa de pecas o se perdían por los dibujos que hay en mi cuerpo.
Echo de menos tu pelo.
Lo sigo viendo pero no me puedo permitir el lujo de mirarlo. Aún así, lo hago, menos de lo que me gustaría y más de lo que debería. Me engancha, me atrapa, me seduce, me recuerda a cuando podía acariciarlo con mis manos, a cuando lo apartaba de tu cara para besarte, a cuando veía como te peinabas.
Echo de menos tu espalda.
No la sigo viendo y no debería permitirme el lujo de imaginármeloa cuando te miro. Aún así, lo hago, más de lo que debería. Me recuerda a cuadno me enganchaba, me atrapaba, me seducía, a cuando me perdía por ella porque encontraba la posibilidad de hacerlo o porque tú, con o sin palabras, me lo pedías; a cuando después de descubrir esas dos pecas que tienes en la parte de arriba te lo descubrí a ti. A cuando tu piel se erizaba al contacto de mis yemas.
Echo de menos tus piernas.
No las sigo viendo y no debería permitirme el lujo de imaginármelas cuando tem iro mientras andas. Aún así, lo hago, más de lo que debería. Me recuerdan a cuando me enganchaban, me atrapaban, me seducían. A cuando me perdía por ellas, a cuando las lucías estando conmigo sabiendo lo que ello provocaba en mi , con esa ropa corta, esos zapatos que te elevaban del suelo y que volvían tus largas piernas en un camino interminable por recorrer.
dimecres, 19 d’octubre del 2011
No te miro a los ojos por no perderme en ellos.
No te miro a los ojos por no perderme en ellos.
No puedo verte sonreir cuando me miras sabiendo que no puedo acercarme a ti, sentarme a tu lado y besarte. Me encanta compartir tiempo contigo fuera del trabajo, pero me cuesta mantenerme a una distancia prudencial de ti si me fijo en tus ojos, en tus labios, en tu piel...
Agradezco mucho el apoyo que me has ofrecido y espero aprovecharlo, por un ladome jodería hacerte perder el tiempo, pero quiero aprovecharlo porque sé que se puede aprender de ti y esto es lo que queiro hacer. Y ahora mismo voy a provarlo por primera vez...
Pero no sé hasta que punto aceptar este apoyo me va a hacer bien o lo único que conseguiré, además de aprovar estas dos asignaturas, será sufrir más por no poder tenerte tan cerca como realmente me gustaría...
No puedo verte sonreir cuando me miras sabiendo que no puedo acercarme a ti, sentarme a tu lado y besarte. Me encanta compartir tiempo contigo fuera del trabajo, pero me cuesta mantenerme a una distancia prudencial de ti si me fijo en tus ojos, en tus labios, en tu piel...
Agradezco mucho el apoyo que me has ofrecido y espero aprovecharlo, por un ladome jodería hacerte perder el tiempo, pero quiero aprovecharlo porque sé que se puede aprender de ti y esto es lo que queiro hacer. Y ahora mismo voy a provarlo por primera vez...
Pero no sé hasta que punto aceptar este apoyo me va a hacer bien o lo único que conseguiré, además de aprovar estas dos asignaturas, será sufrir más por no poder tenerte tan cerca como realmente me gustaría...
dilluns, 17 d’octubre del 2011
escusas para esconder motivos
Las escusas no seran creibles pero hay motivos detrás.
Puede que diciendo, me olvido de mi pensando en los demás, esta vez no tenga la misma credibilidad. Pero resulta que eso solo era la escusa pare evitar pensar en lo que realmente me limita a rendir como lo podría hacer en este aspecto.
Hay motivos reales que le pueden parecer una tontería al mundo entero si quieres, pero para mi no lo son. No los son porque los sufro, porque la que se bloquea soy yo, la que siente que su cabeza no da mas de si, la que intenta centras sus pensamientos en lo que esta haciendo en ese momento soy yo, la que vive como su cerebro busca escusas para no sentirse culpable por lo que realmente esta pasando soy yo.
Que para el resto del mundo o para alguien que tiene que soportar cosas como las que te toca vivir a ti esto sea una tontería, lo acepto, pero esta es la cruz que llevo yo encima y aunque no me satisfaga del todo el punto al que he llegado hoy, me siento bien, porque esta vez he dado un paso adelante y no dos para atrás.
¿Qué me gustaría no tener estas comeduras de cabeza?, por supuesto. Pero también me gustaría que estas broncas me las echaras a la cara y no es así. Así que me toca apechugar con lo que hay, ¿no?
Puede que diciendo, me olvido de mi pensando en los demás, esta vez no tenga la misma credibilidad. Pero resulta que eso solo era la escusa pare evitar pensar en lo que realmente me limita a rendir como lo podría hacer en este aspecto.
Hay motivos reales que le pueden parecer una tontería al mundo entero si quieres, pero para mi no lo son. No los son porque los sufro, porque la que se bloquea soy yo, la que siente que su cabeza no da mas de si, la que intenta centras sus pensamientos en lo que esta haciendo en ese momento soy yo, la que vive como su cerebro busca escusas para no sentirse culpable por lo que realmente esta pasando soy yo.
Que para el resto del mundo o para alguien que tiene que soportar cosas como las que te toca vivir a ti esto sea una tontería, lo acepto, pero esta es la cruz que llevo yo encima y aunque no me satisfaga del todo el punto al que he llegado hoy, me siento bien, porque esta vez he dado un paso adelante y no dos para atrás.
¿Qué me gustaría no tener estas comeduras de cabeza?, por supuesto. Pero también me gustaría que estas broncas me las echaras a la cara y no es así. Así que me toca apechugar con lo que hay, ¿no?
mis amigos por encima de todas las cosas
iframe width 480 height 270 src http://www.youtube.com/embed/O0u5hRqRsSs?fs 1 frameborder 0 allowfullscreen> /iframe>
Algun@s venís de mucho tiempo atrás.
Otr@s soys más recientes.
Con algun@s la relación ha pasado por muchos matices.
Con otr@s, al margen de la madurez, la amistad siempre ha sido la misma.
Algun@s estais lejos.
Otr@s cerca, o incluso muy cerca.
A algun@s os veo muy poco, o sencillamente menos de lo que me gustaría.
Con otr@s tengo la suerte de pasar más tiempo.
Hay quien no podrá ver esto porque no tiene perfil en esta red social.
Hay quien lo verá y no dudará de que l@ he nombrado sin decir su nombre.
Espero que ninguna de las personas que pasan por mi cabeza ahora mismo lo dude.
Dicen que las cosas pasan cuando tienen que pasar y que las personas vienen y se van de nuestras vidas cuando tienen que hacerlo. En algunos casos por suerte y en otros por desgracia, he comprovado que esto es así. Solo agradeceros a l@s que seguís a mi lado, no porque yo quiera teneros cerca, sinó porque vosotr@s quereis también estarlo, vuestra presencia en mi vida.
Se os quiere,
Caro
Algun@s venís de mucho tiempo atrás.
Otr@s soys más recientes.
Con algun@s la relación ha pasado por muchos matices.
Con otr@s, al margen de la madurez, la amistad siempre ha sido la misma.
Algun@s estais lejos.
Otr@s cerca, o incluso muy cerca.
A algun@s os veo muy poco, o sencillamente menos de lo que me gustaría.
Con otr@s tengo la suerte de pasar más tiempo.
Hay quien no podrá ver esto porque no tiene perfil en esta red social.
Hay quien lo verá y no dudará de que l@ he nombrado sin decir su nombre.
Espero que ninguna de las personas que pasan por mi cabeza ahora mismo lo dude.
Dicen que las cosas pasan cuando tienen que pasar y que las personas vienen y se van de nuestras vidas cuando tienen que hacerlo. En algunos casos por suerte y en otros por desgracia, he comprovado que esto es así. Solo agradeceros a l@s que seguís a mi lado, no porque yo quiera teneros cerca, sinó porque vosotr@s quereis también estarlo, vuestra presencia en mi vida.
Se os quiere,
Caro
dimecres, 12 d’octubre del 2011
No marxes tota
Crec que ningú més que totes dues saps que quan em vares dir que marxaves se'm va caure el món a terra. Han pasat moltes coses des de aquell moment i crec que no ho pasaré tan malamnet como ho podia haver pasat en aquell moment.
Continuen sent només 3 mesos. Continuo sabent que tornarás (encara que sigui per tornar a marxar). Continuo sabent que m'anirà bé. Continuo sabent que no em quedo sola (encara que no hi ha ningú que pugui substituirte). Pero vaig a dir-te una cosa, i ho sento si et fastidia unam ica el viatge, no marxes tota tu, perquè amb mi sempre hi ets (i a patir de demà encara més) i jo em quedo aquí.
T'estimo molt, encara que això tu ja ho saps.
Sé que encara no marxes i que no cal que t'ho digui, però gaudeix.
Continuen sent només 3 mesos. Continuo sabent que tornarás (encara que sigui per tornar a marxar). Continuo sabent que m'anirà bé. Continuo sabent que no em quedo sola (encara que no hi ha ningú que pugui substituirte). Pero vaig a dir-te una cosa, i ho sento si et fastidia unam ica el viatge, no marxes tota tu, perquè amb mi sempre hi ets (i a patir de demà encara més) i jo em quedo aquí.
T'estimo molt, encara que això tu ja ho saps.
Sé que encara no marxes i que no cal que t'ho digui, però gaudeix.
Vuelve... Déjame...
Vuelve a subirme en un escalon para besarme. Vuelve a acariciarme mientras tu hijo juega de espaldas a nosotras. Vuelve a vestirte para que mis ojos no puedan depegarse de ti. Vuelve a enredarte con mis rizos en la cama.
Déjame llamárte bonita otra vez. Déjame volver a llamarte preciosa otra vez aunque luego me digas que eso es demasiado. Vuelve a mirarme como lo hacías.
Déjame volver a recorrer cada centímetro de tu piel mientras tu vuelves a dejar que alguien, yo, te haga disfrutar como nunca la has hecho. Déjame estar de nuevo a tu lado. Te echo de menos.
Déjame llamárte bonita otra vez. Déjame volver a llamarte preciosa otra vez aunque luego me digas que eso es demasiado. Vuelve a mirarme como lo hacías.
Déjame volver a recorrer cada centímetro de tu piel mientras tu vuelves a dejar que alguien, yo, te haga disfrutar como nunca la has hecho. Déjame estar de nuevo a tu lado. Te echo de menos.
dimarts, 11 d’octubre del 2011
Primera versión (guardada como borrador en otro blog) de: Me pillaste mirándote
Creo que el viernes me pillase embobada mirándote. No sé cuantas veces te habrás dado cuenta de que me ocurre más a menudo de lo que me gustaría, no porque no quiera mirarte, todo lo contrario, me encantaría pasar más tiempo contigo y poder mirarte más a menudo y sin temor a que me pilles haciéndolo. Pero dado que solo te puedo ver trabajando, creo que debería embobarme menos contigo, y ya no solo por aprovechar más el tiempo en el curro, sinó porque del mismo modo que tu te das cuenta, puede ocurrirle lo mismo a otras personas y la mayor parte no saben nada de lo ocurrido entre nosotras.
Bueno, a lo que iba. Creo que el viernes me pillaste mirándote. No sé si te molestó o no. No sé que idea tienes de lo que siento a fecha de hoy por ti igual que no tengo idea de que pinto ahora mismo en tu vida. No ando pidiéndote explicaciones, ni me convienen, ni las necesito y sinceramente, hoy por hoy no las quiero. Solo espero que no te moleste que de vez en cuando mi cuerpo se deje llevar por lo que provoca tu presencia en mi.
Me pillaste mirándote los labios, porque me encantaría poder volver a besarlos. Y ver tu cara cuando lo hago. Me encantaba esa cara que parecía olvidarse de todo aunque solo fuera por un instante.
Podrías pillarme mirándote ese pelo que me encanta que aun no hayas cortado, supongo que aquel pacto de tu no te cortas el pelo y yo no me lo vacío ya no tiene fuerza, pero tu pelo sigue largo y eso me encanta. Espero que no se me vayan las manos algun día.
No me pillaras mirándote a los ojos porque cuando lo hago tu también lo estás haciedo, lo que no sé es si te das cuenta que me pierdo en su brillo y que en ocasiones te oigo pero no termino de escucharte bien,
Bueno, a lo que iba. Creo que el viernes me pillaste mirándote. No sé si te molestó o no. No sé que idea tienes de lo que siento a fecha de hoy por ti igual que no tengo idea de que pinto ahora mismo en tu vida. No ando pidiéndote explicaciones, ni me convienen, ni las necesito y sinceramente, hoy por hoy no las quiero. Solo espero que no te moleste que de vez en cuando mi cuerpo se deje llevar por lo que provoca tu presencia en mi.
Me pillaste mirándote los labios, porque me encantaría poder volver a besarlos. Y ver tu cara cuando lo hago. Me encantaba esa cara que parecía olvidarse de todo aunque solo fuera por un instante.
Podrías pillarme mirándote ese pelo que me encanta que aun no hayas cortado, supongo que aquel pacto de tu no te cortas el pelo y yo no me lo vacío ya no tiene fuerza, pero tu pelo sigue largo y eso me encanta. Espero que no se me vayan las manos algun día.
No me pillaras mirándote a los ojos porque cuando lo hago tu también lo estás haciedo, lo que no sé es si te das cuenta que me pierdo en su brillo y que en ocasiones te oigo pero no termino de escucharte bien,
Lunes
Una de las personas que tengo agregadas en facebook ha escrito una gran nota a la que casi sin darme cuenta he respondido lo que se puede ver en la foto...
Borré el comentario... No queria personalizar su nota con algo mio.
Borré el comentario... No queria personalizar su nota con algo mio.
diumenge, 9 d’octubre del 2011
me pillaste mirándote
El viernes me pillaste mirándote. No sé que pensaras al respecto, ni si es la primera vez que te das cuenta que sigo sin poder quitar mis ojos de ti, pero este viernes me dí cuenta de que te diste cuenta que tenía mis ojos en ti.
No sé si te diste cuenta de que estaba mirando. Miraba tus labios recordando cuando los besaba, porque me muero de ganas de volver a hacerlo, y de que juegues con mi pearcing, y de abrir mis ojos al besarte y ver como por un momento estás ausente del mundo solo disfrutando del momento presente, conmigo.
A veces me pierdo en tu pelo con ganas de volver a tenerlo entre mis dedos, y cuando me hablas aprovecho para disfrutar de ese color que tienen tus ojos cuando sonries que no he visto en nadie más.
No sé si te diste cuenta de que estaba mirando. Miraba tus labios recordando cuando los besaba, porque me muero de ganas de volver a hacerlo, y de que juegues con mi pearcing, y de abrir mis ojos al besarte y ver como por un momento estás ausente del mundo solo disfrutando del momento presente, conmigo.
A veces me pierdo en tu pelo con ganas de volver a tenerlo entre mis dedos, y cuando me hablas aprovecho para disfrutar de ese color que tienen tus ojos cuando sonries que no he visto en nadie más.
Subscriure's a:
Comentaris (Atom)

