¿Así que a tí también te gusta jugar?
No sólo tu comportamiento te daba la razón, sinó que también lo advertí este sábado cuando por casualidad te encotré por la noche.
Primero creí verte pero no estaba segura de si eras tú. Estabas de espaldas y andabas revoloteando entre tus amigas de modo que no podía verte bien la cara. Estuve un rato observándote para asegurarme de si eras tú o no. Y con ganas de que efectivamente lo fueras. Al final te giraste y pude verte bien. Me acerqué a ti y estabas tan a gusto con ellas que te costó reaccionar. Cuando al fin te giraste me encantó ver como tu cara, además de sorpresa, reflejó ilusión por el encuentro.
Teníamos planes distintos para la noche del viernes, pero me quedé con las ganas de tomarme algo contigo y de volver a poner a prueba nuestras chulerías.
¿Repetimos? Pero esta vez tu y yo solas.
diumenge, 25 de desembre del 2011
divendres, 23 de desembre del 2011
Recuento
Aunque no las podais ver todas, esta es la entrada número 200 del blog. Hay algunas que permanecen todavía como borrador con la posibilidad de algun día salir a la luz. Eso ya se verá. Pero además de ser la 200 es la que inicia el recuento de este año. Llega mi cumpleaños y lo hago, además si nos ponemos a releer todo lo escrito en estos 12 meses creo que es bastante obvio que ha sido un año intenso, que han pasado muchas cosas dentro de mi y espero que esta vez sí, no haya una vuelta atrás.
Todavía me queda mucho por andar y hay ocasiones en que volvería a caer en algunos errores solo por la facilidad de hacerlo y lo complicado de tomar nuevos caminos, pero sigo hacia adelante. Me encantaría dejarme despistar y que me hiciera decirle todo lo que no me atevo a contarle, pero quiero dejar salir mi voz y que diga lo que tenga que decir en dirección contraria. Se que estoy en el camino, se que estoy viva y me siento bien y además de tener a quien matará monstruos por mi, sé que mientras quede algo de mi, ningun lugar me esta prohibido.
Este ha sido un año intenso, en el que ha habido muchos altos y bajos en mi vida, emociones a flor de piel, tanto en positivo como en negativo. Abrí el corazón sin hacer caso alguno a la razón y viví algo maravilloso en consecuencia, del mismo modo que sufrí al llegar su fin, algo que se me antojo insostenible en numerosas ocasiones. Pero de todo ello he aprendido y a un ritmo que me parece increible. De lo bueno y de lo malo. Por dentro y por fuera. Y es desde hace cerca de un mes que lo noto dentro de mi a diario. Las personas podemos cambiar, nunca lo he puesto en duda, pero nunca lo había sentido en primera persona.
Siguen quedando muchos temas por cerar y pasos que seguir andando. Pero el recuento de este año queda en positivo.
Todavía me queda mucho por andar y hay ocasiones en que volvería a caer en algunos errores solo por la facilidad de hacerlo y lo complicado de tomar nuevos caminos, pero sigo hacia adelante. Me encantaría dejarme despistar y que me hiciera decirle todo lo que no me atevo a contarle, pero quiero dejar salir mi voz y que diga lo que tenga que decir en dirección contraria. Se que estoy en el camino, se que estoy viva y me siento bien y además de tener a quien matará monstruos por mi, sé que mientras quede algo de mi, ningun lugar me esta prohibido.
Este ha sido un año intenso, en el que ha habido muchos altos y bajos en mi vida, emociones a flor de piel, tanto en positivo como en negativo. Abrí el corazón sin hacer caso alguno a la razón y viví algo maravilloso en consecuencia, del mismo modo que sufrí al llegar su fin, algo que se me antojo insostenible en numerosas ocasiones. Pero de todo ello he aprendido y a un ritmo que me parece increible. De lo bueno y de lo malo. Por dentro y por fuera. Y es desde hace cerca de un mes que lo noto dentro de mi a diario. Las personas podemos cambiar, nunca lo he puesto en duda, pero nunca lo había sentido en primera persona.
Siguen quedando muchos temas por cerar y pasos que seguir andando. Pero el recuento de este año queda en positivo.
dissabte, 17 de desembre del 2011
¿Un don?
Ayer volvieron a decirme que tengo un don. Y no creo que sea así, pero resulta muy agradable oirlo.
En la anterior entrada ya dije que escribo porque me gusta, porque me sale, por necesidad, no escribo para nadie, ni con ningún objetivo concreto. Tan solo escribo, sin más. Pero no voy a negar que sienta bien, muy bien, que te digan que tienes un don para hacerlo.
Por la noche lo comenté con una compañera de trabajo a la que no quiero perder de vista y me dijo que lo aprovechara, que si no quería dedicarme a ello no tenía porque hacerlo en exclusividad, pero que lo explotara. Me dijo que sería un gran regalo de reyes que escribiera un cuento para cada uno de mis compañeros de trabajo dado el poco tiempo que quedaba o si lo dejabamos para otro año, para cada uno de los usuarios. A mi hoy se me ocurrió versionar la leyenda de Sant Jordi par aeste próximo mes de abril.
Sienta bien. No dejaría de escribir si no escuchara estas cosas, y no voy a escribir más por oirlas. Pero creo que voy a hacerle caso a mi compañera de trabajo, voy a aprovechar esto para sacar unas sonrisas a una gente por la que hay quien no daría ni un duro, al tiempo que intentaré que se les sirva para seguir adelante con el trabajo personal que llevan a diario.
Si a mi me sirve a nivel terapéutico, también les puede servir a ellos.
En la anterior entrada ya dije que escribo porque me gusta, porque me sale, por necesidad, no escribo para nadie, ni con ningún objetivo concreto. Tan solo escribo, sin más. Pero no voy a negar que sienta bien, muy bien, que te digan que tienes un don para hacerlo.
Por la noche lo comenté con una compañera de trabajo a la que no quiero perder de vista y me dijo que lo aprovechara, que si no quería dedicarme a ello no tenía porque hacerlo en exclusividad, pero que lo explotara. Me dijo que sería un gran regalo de reyes que escribiera un cuento para cada uno de mis compañeros de trabajo dado el poco tiempo que quedaba o si lo dejabamos para otro año, para cada uno de los usuarios. A mi hoy se me ocurrió versionar la leyenda de Sant Jordi par aeste próximo mes de abril.
Sienta bien. No dejaría de escribir si no escuchara estas cosas, y no voy a escribir más por oirlas. Pero creo que voy a hacerle caso a mi compañera de trabajo, voy a aprovechar esto para sacar unas sonrisas a una gente por la que hay quien no daría ni un duro, al tiempo que intentaré que se les sirva para seguir adelante con el trabajo personal que llevan a diario.
Si a mi me sirve a nivel terapéutico, también les puede servir a ellos.
dimecres, 14 de desembre del 2011
Me apetece. Sin más.
Moony hace algún tiempo escribió algo sobre mi. Decía que yo iba cumpliendo sueños. Por circunstancias no fue así en aquella ocasión. Hace unos días creí ver la oportunidad de volver a intentarlo y escribí a un nuevo lugar a ver si estarían interesados en un recital de relatos.
Nunca he escrito para nadie. Cuando no quisieron publicar mi primera novela seguí escribiendo. Cuando no escontré concursos a los que presentarme porque no coincidían con lo que escribo, seguí haciéndolo. Cuando la que inspiró mi segunda novela no pudo terminar de llerla, seguí escribiendo. Cuando me propuse por primera vez hacer un recital de relatos y al final la cosa no cuajó, no dejé de escribir. Y dudo mucho que haya algun motivo externo a mi que haga que deje de hacerlo algun día.
Pero que no escriba para nadie no quiere decir que no me guste ver que hay quien me lee. Que no escriba para nadie no quiere decir que el compartirlo no me agrade. Que no escriba para nadie no quiere decir que no me gustaría ver y saber que hay quien disfruta con algo que yo disfruto haciendo. No pretendo ganarme la vida escribiendo, porque soy consciente de que la calidad de lo que escribo no es para eso, porque no quiero escribir a producción y porque nunca ha sido mi intención.
Pero me petece plantarme delante de un grupo de gente, conocida o no, y leer algunos de mis relatos del modo más sincero que se puede hacer, dado que nadie más que yo conoce el trasfondo de todos ellos. Me apetece. Aunque me de miedo, aunque tenga pánico escénico. Me apetece. Sin más.
Nunca he escrito para nadie. Cuando no quisieron publicar mi primera novela seguí escribiendo. Cuando no escontré concursos a los que presentarme porque no coincidían con lo que escribo, seguí haciéndolo. Cuando la que inspiró mi segunda novela no pudo terminar de llerla, seguí escribiendo. Cuando me propuse por primera vez hacer un recital de relatos y al final la cosa no cuajó, no dejé de escribir. Y dudo mucho que haya algun motivo externo a mi que haga que deje de hacerlo algun día.
Pero que no escriba para nadie no quiere decir que no me guste ver que hay quien me lee. Que no escriba para nadie no quiere decir que el compartirlo no me agrade. Que no escriba para nadie no quiere decir que no me gustaría ver y saber que hay quien disfruta con algo que yo disfruto haciendo. No pretendo ganarme la vida escribiendo, porque soy consciente de que la calidad de lo que escribo no es para eso, porque no quiero escribir a producción y porque nunca ha sido mi intención.
Pero me petece plantarme delante de un grupo de gente, conocida o no, y leer algunos de mis relatos del modo más sincero que se puede hacer, dado que nadie más que yo conoce el trasfondo de todos ellos. Me apetece. Aunque me de miedo, aunque tenga pánico escénico. Me apetece. Sin más.
diumenge, 11 de desembre del 2011
idealizada
Hace unos días pensé que algun día podría darte la direcciónde este blog para que leyeras todo aquello que he publicado pensando en tí, no todo lo que he escrito, porque mucho de eso me lo quedo solo para mí. Conociéndote, o mejor dicho, creyendo conocerte algo, creía que la mejor opción para darte la posibilidad de leer todo esto, mejor que el blog, era imprimirte directamente las entradas, seguramente en papel te será más fácil poder hacerlo.
Pero creo que no debo hacerlo, y que el día que se me vaya la idea de la cabeza, habré dado un paso más para superar esto. Porque, siéndome sincera, no era una forma de compartir sin más aquello que he sentido por tí, sinó una forma de hacerte saber, lo que has escogido apartar de tu vida. Y lo más sano para mí no es mostrarme todavía más, sinó aceptar tu decisión y seguir adelante con mi vida, como lo estoy haciendo aunque todavía me queden algunos pasos por dar.
Puede que haya cosas de tu comportamiento que no entienda y puede que los palos que me vas dando, aunque duelan, los tenga que recoger con agradecimiento porque me das en la cara con aquello que tengo que aceptar y así todo se pone a tiro para trabajarlo; pero no por ello yo voy a hacer algo desde el despecho y la rabia, ni mucho menos abrirte más el corazón a estas alturas para que tengas una nueva baza para hacerme más daño.
Toca seguir adelante con la aceptación, pero me gusta sentir que ya no tienes todo el poder sobre mi. Que reconozco por donde me puedes hacer daño, y que ya que tu no aceptas mis límites, al menos yo si lo hago y ya no me expongo a que tengas de mi lo que quieras y me des la patada cuando te apetezca.
Ya no te tengo tan idealizada y eso va a hacer sencillo el camino que me queda por recorrer.
Pero creo que no debo hacerlo, y que el día que se me vaya la idea de la cabeza, habré dado un paso más para superar esto. Porque, siéndome sincera, no era una forma de compartir sin más aquello que he sentido por tí, sinó una forma de hacerte saber, lo que has escogido apartar de tu vida. Y lo más sano para mí no es mostrarme todavía más, sinó aceptar tu decisión y seguir adelante con mi vida, como lo estoy haciendo aunque todavía me queden algunos pasos por dar.
Puede que haya cosas de tu comportamiento que no entienda y puede que los palos que me vas dando, aunque duelan, los tenga que recoger con agradecimiento porque me das en la cara con aquello que tengo que aceptar y así todo se pone a tiro para trabajarlo; pero no por ello yo voy a hacer algo desde el despecho y la rabia, ni mucho menos abrirte más el corazón a estas alturas para que tengas una nueva baza para hacerme más daño.
Toca seguir adelante con la aceptación, pero me gusta sentir que ya no tienes todo el poder sobre mi. Que reconozco por donde me puedes hacer daño, y que ya que tu no aceptas mis límites, al menos yo si lo hago y ya no me expongo a que tengas de mi lo que quieras y me des la patada cuando te apetezca.
Ya no te tengo tan idealizada y eso va a hacer sencillo el camino que me queda por recorrer.
dimecres, 7 de desembre del 2011
MI camino
Volví y por suerte, pasó lo que tenìa que pasar. Conociéndome los nervios eran normales, pero no han sido por ella. Han sido por mi. Por no mirarla con los mismos ojos. Por poder mirarla y poder dejar de hacerlo. Por no perderme al verla.
Han sido porque ahora me toca a mi y emprendo definitivamente un nuevo camino en mi vida. Un camino totalmente desconocido. Y lo desconocido me asusta, lo desconocido me descoloca. Miro hacia delante y no soy capaz ni de imaginar lo que viene porque es MI camino, no es el camino de nadie más. Es tan solo mío.
Y si, me desconcierta, me asusta la inseguridad de no sabes como moverme por él, pero quiero hacerlo, y solo por eso lo haré. Me costará más o menos, pero lo haré.
"porque un mundo despierta, cuando el otro se apaga"
Han sido porque ahora me toca a mi y emprendo definitivamente un nuevo camino en mi vida. Un camino totalmente desconocido. Y lo desconocido me asusta, lo desconocido me descoloca. Miro hacia delante y no soy capaz ni de imaginar lo que viene porque es MI camino, no es el camino de nadie más. Es tan solo mío.
Y si, me desconcierta, me asusta la inseguridad de no sabes como moverme por él, pero quiero hacerlo, y solo por eso lo haré. Me costará más o menos, pero lo haré.
"porque un mundo despierta, cuando el otro se apaga"
dijous, 1 de desembre del 2011
3 meses
La vida a veces te poner oportunidades en bandeja y solo depende de tu modo de verlas el poder aprovecharlas o no. Tengo 3 meses por delante para demostrarme a mi misma que sé vivir sola. Y si no sé. emprender el camino para aprender a hacerlo. Esa personita que comparte piso conmigo no solo comparte piso, sino también la vida, aunque no sea a modo de pareja como tanta gente cree. Ha querido descubrir algunos lugares del mundo desde hoy hasta el último día de febrero, así que en estos 90 días yo voy a dedicarme a descubrir parte de mi.
Coseta, et trobaré a faltar i ho saps, pero no et preocupis. Estaré bé.
Coseta, et trobaré a faltar i ho saps, pero no et preocupis. Estaré bé.
dissabte, 26 de novembre del 2011
Mi vida es mía y de nadie más
No tengo muy claro si estar escuchando el latir de mi corazón tendrá algo que ver con sentir que mi vida es mía. Que todo lo que pase a mi alrededor puede influenciarme emocionalmente igual que mi corazón bombea más rápido cuando corro y mis pulmones inspiran y expiran de un modo más acelerado. Pero yo puedo decidir parar cuando correr no me hace bien. Así que también puedo decidir dejar de exponerme a situaciones que me afectan emocionalmente si ese momento de inestabilidad no me va a traer nada provechoso. Si mi corazón advierte lo que mi cuerpo necesita voy a aprender a que mi cerebro y mis emociones hagan lo propio. Mi vida es mía y de nadie más y si yo no estoy dispuesta a cuidarme nadie lo va a hacer por mi.
divendres, 25 de novembre del 2011
Café solo
Llega el día en que el café solo ya no resulta amargo, en que levantarse pronto para hacerse un zumo ya no resulta un esfuerzo, en el que saber que has amado a alguien que por mucho que te dijera no podía corresponderte ya no duele aunque te quede la cicatriz. Llega un día en el que vives por ti misma pero ya no sabes si podrás volver a confiar en la próxima persona que te dé las gracias por pasar un día maravilloso con ella, que te mire desnudándote con la mirada, que te dedique una de las canciones más maravillosas jamás escritas. Sé que tengo fuerzas para vivir lo que me queda de vida, solo espero recuperar la ilusión en aquello que se llama amor.
dissabte, 19 de novembre del 2011
No desistiré en mi empeño
Quiero pensar que soñar contigo casi todas las noches no es un paso hacia atrás.
Creo que es un modo que tengo de ver como mi incosnciente se va poneniendo a dialogar con mi consciente.
Mis sueños cambian y a través de ellos puedo ver como este intento de pasar el duelo va abanzando y puedo ver también el modo en que lo hace.
Obviamente me cansa soñar noche si noche también contigo.
Me cansa despertarme agotada.
Me cansa ver como me queda mucho camino por hacer todavía.
Porque logro pensar menos cuando estoy despierta, pero mi inconsciente ahora que de día pierde fuerza, lucha por no perder su trono de noche.
Pero veo el progreso y veo que estoy en el camino y que lo lograré.
Lo malo es que hoy tengo el día tonto, estoy cansada, física y mentalmente, tengo mil cosas que hacer y se me pasan las horas y yo sigo en el mismo lugar. Y no me ocurre lo de siempre. No me voy a poner a mirar tus fotos, sencillamente porque no quiero hacerlo. No voy a coger el movil buscando una excusa para decirte algo. No voy a recrearme en mi pena. Solo intento encontrar el modo de sacarle el máximo provecho a este día para mi beneficio personal.
Estoy intentando hacer lo que tengo que hacer. Porque es lo que quiero hacer. Puede que hoy me cueste más que ayer. Pero no desistiré en mi empeño.
Creo que es un modo que tengo de ver como mi incosnciente se va poneniendo a dialogar con mi consciente.
Mis sueños cambian y a través de ellos puedo ver como este intento de pasar el duelo va abanzando y puedo ver también el modo en que lo hace.
Obviamente me cansa soñar noche si noche también contigo.
Me cansa despertarme agotada.
Me cansa ver como me queda mucho camino por hacer todavía.
Porque logro pensar menos cuando estoy despierta, pero mi inconsciente ahora que de día pierde fuerza, lucha por no perder su trono de noche.
Pero veo el progreso y veo que estoy en el camino y que lo lograré.
Lo malo es que hoy tengo el día tonto, estoy cansada, física y mentalmente, tengo mil cosas que hacer y se me pasan las horas y yo sigo en el mismo lugar. Y no me ocurre lo de siempre. No me voy a poner a mirar tus fotos, sencillamente porque no quiero hacerlo. No voy a coger el movil buscando una excusa para decirte algo. No voy a recrearme en mi pena. Solo intento encontrar el modo de sacarle el máximo provecho a este día para mi beneficio personal.
Estoy intentando hacer lo que tengo que hacer. Porque es lo que quiero hacer. Puede que hoy me cueste más que ayer. Pero no desistiré en mi empeño.
dimecres, 16 de novembre del 2011
Yo si te dejo marchar
Yo si quiero dejarte marchar
Pero me cuesta hacerlo si no quieres irte
Y esa es la interpretación que hago de lo que ocurre entre nosotras
No sé si es así
Pero si te pido que no hagas ciertas cosas para poder desenamorarme de tí y las haces no soy capaz de interpretar las cosas de otro modo
No te voy a decir que te amo más que a nadie en este mundo
Pero si te amo de un modo que no había amado nunca
Y necesito dejarte marchar, al tiempo que quiero dejarte marchar, quiero que te vayas de mi corazón del modo en el que estás, pero para que eso no sea tan complicado como me resulta cuando te tengo delante necesito que quieras irte.
divendres, 11 de novembre del 2011
En el camino
Decisión tomada. Cuesta ponerla en práctica. Pero es lo que toca y en ello estoy. Con consciencia de lo que hago y de lo que me gustaría hacer pero no debo. Le doy las gracias a todas aquellas personas que me han dado sabios consejos, no solo por ellos, sinó también por hacerme ver que no merezco sufrir. Sigo adelante paso a paso. Y "sé que estoy camino en el camino y voy, sé que estoy viva y me siento bien".
dimecres, 9 de novembre del 2011
lejos
Es la primera vez en la vida en la que pienso algo así.
Parece que se va a solucionar, mi libertad tiene unprecio: 2250€, y al saberlo lo he pensado por primera vez. Los problemas no desaparec poniendo tierra de por medio, pero es la primera vez en la vida en que me dan ganas de coger las cosas y salir corriendo.
Quiero irme lejos y no verle la cara, no saber de ella, no tener la posibilidad de preocuparme por ella, dejar de desearla cada vez que miro sus ojos, borrar su número de teléfono del mío. Necesito dejar de soñar con ella. He logrado casi del todo dejar de hacerlo despierta y ahora cuando me ocurre evito esos pensamientos, pero se me aparece en sueños, hasta cuando sueño con otras personas se que lo hago deseando tenerla a mi lado. Y ya no puedo más. No quiero derramar más lágrimas por ella. No quiero quererla. No quiero amarla. No quiero desearla. Quiero salir de esta puta espiral de la que no encuentro salida. Quiero sacarla de mi cabeza y de mi corazón.
Quiero volver a ser feliz, volver a sonreir, volver a levantarme con ganas de vivir el día. No quiero despertarme queriendo bloquearme de nuevo dado que no conozco otra manera de dejar de sufrir. No quiero querer volver a la inercia de una vida sin sentido.
Parece que se va a solucionar, mi libertad tiene unprecio: 2250€, y al saberlo lo he pensado por primera vez. Los problemas no desaparec poniendo tierra de por medio, pero es la primera vez en la vida en que me dan ganas de coger las cosas y salir corriendo.
Quiero irme lejos y no verle la cara, no saber de ella, no tener la posibilidad de preocuparme por ella, dejar de desearla cada vez que miro sus ojos, borrar su número de teléfono del mío. Necesito dejar de soñar con ella. He logrado casi del todo dejar de hacerlo despierta y ahora cuando me ocurre evito esos pensamientos, pero se me aparece en sueños, hasta cuando sueño con otras personas se que lo hago deseando tenerla a mi lado. Y ya no puedo más. No quiero derramar más lágrimas por ella. No quiero quererla. No quiero amarla. No quiero desearla. Quiero salir de esta puta espiral de la que no encuentro salida. Quiero sacarla de mi cabeza y de mi corazón.
Quiero volver a ser feliz, volver a sonreir, volver a levantarme con ganas de vivir el día. No quiero despertarme queriendo bloquearme de nuevo dado que no conozco otra manera de dejar de sufrir. No quiero querer volver a la inercia de una vida sin sentido.
dimarts, 8 de novembre del 2011
¿Se le puede dedicar una entrada al mundo en general?
Yo ya he aceptado que no soy una superwoman, que no puedo con todo y que tengo que aprender aponer límites para cuidarme. Ahora que empiezo a ponerlo en práctica me ocurre lo siguiente.
-Salgo de trabajar tarde por circunstancias ajenas a mi.
-Salgo directa al coche sin mirar atrás sabiendo que en cualquier momento saldrá a fumarse un cigarro y posiblemente a tomarse su dosis de cafeína del medio día.
-La oigo gritar mi nombre en medio de la calle y apelando a mi empanada mental habitual sigo mi camino como si no la hubiera oido.
-Estoy dejando las cosas en el asiento del copiloto y aparece detrás mío cuando yo ya pensaba que no me seguía.
-Me asusto al encontrármela de frente sin esprarlo y me dice que no es tan fea para que me asuste. Dudo que nadie la vea tan bonita como lo hago yo.
-No lleva el ambar colgado. No quiero pensar en los motivos por los que se lo ha quitado cuando se supone que debería llevarlo siempre encima si pretende que le atraiga buenas energías. ¿Tendrá algo que ver con que se lo regalara yo?
-Subo en el coche, pongo la radio, siempre suenan las mismas canciones, pero hoy, precisamente hoy tenía que escuchar "I can't take my eyes over you".
Llego a casa mucho más tranquila de lo que esperaba apesar de todo.
Pero solo queiro gritarle al mundo que ya sé que no puedo con todo, y no quiero que se me siga poniendo a prueba.
Yo ya he aceptado que no soy una superwoman, que no puedo con todo y que tengo que aprender aponer límites para cuidarme. Ahora que empiezo a ponerlo en práctica me ocurre lo siguiente.
-Salgo de trabajar tarde por circunstancias ajenas a mi.
-Salgo directa al coche sin mirar atrás sabiendo que en cualquier momento saldrá a fumarse un cigarro y posiblemente a tomarse su dosis de cafeína del medio día.
-La oigo gritar mi nombre en medio de la calle y apelando a mi empanada mental habitual sigo mi camino como si no la hubiera oido.
-Estoy dejando las cosas en el asiento del copiloto y aparece detrás mío cuando yo ya pensaba que no me seguía.
-Me asusto al encontrármela de frente sin esprarlo y me dice que no es tan fea para que me asuste. Dudo que nadie la vea tan bonita como lo hago yo.
-No lleva el ambar colgado. No quiero pensar en los motivos por los que se lo ha quitado cuando se supone que debería llevarlo siempre encima si pretende que le atraiga buenas energías. ¿Tendrá algo que ver con que se lo regalara yo?
-Subo en el coche, pongo la radio, siempre suenan las mismas canciones, pero hoy, precisamente hoy tenía que escuchar "I can't take my eyes over you".
Llego a casa mucho más tranquila de lo que esperaba apesar de todo.
Pero solo queiro gritarle al mundo que ya sé que no puedo con todo, y no quiero que se me siga poniendo a prueba.
dissabte, 29 d’octubre del 2011
Termina el dia mejor de lo que empezó
Termina el dia mejor de lo que empezó. Aunque no voy a renegar de los momentos dolorosos de día de hoy porque ha valido la pena sufrirlos. Solo falta llevar a cabo las decisiones tomadas.
Enfrentandas mis necesidades con mis deseos. Toca de verdad poner fin a una historia que solo ha tenido continuidad en mi imaginación y seguir adelante con la vida. Mi vida es mía, como duce Meritxell Naranjo y como bien dice una gran canción de la Pegatina que en cada frase me recuerda a ella y en cada palabra a mi en estos últimos meses: Vamos a comernos el mundo!!
Enfrentandas mis necesidades con mis deseos. Toca de verdad poner fin a una historia que solo ha tenido continuidad en mi imaginación y seguir adelante con la vida. Mi vida es mía, como duce Meritxell Naranjo y como bien dice una gran canción de la Pegatina que en cada frase me recuerda a ella y en cada palabra a mi en estos últimos meses: Vamos a comernos el mundo!!
dimecres, 26 d’octubre del 2011
no tienes idea de lo mucho que te quiero
Tus piernas han vuelto a turbarme esta noche, pero tú no esrabas ahí.
He sentido tu suave piel bajo las yemas de mis dedos.
He vuelto a ver como disfrutabas de mis caricias.
Has vuelto a girarte para pedirme sin palabras que me dedicara a tu espalda.
Pero tu no estabas ahí.
Todo ha sido un sueño una vez más.
Y sigo creiendo que no tienes idea de lo mucho que te he llegado a querer.
Y sigo creiendo que no tienes idea de lo mucho que te quiero.
He sentido tu suave piel bajo las yemas de mis dedos.
He vuelto a ver como disfrutabas de mis caricias.
Has vuelto a girarte para pedirme sin palabras que me dedicara a tu espalda.
Pero tu no estabas ahí.
Todo ha sido un sueño una vez más.
Y sigo creiendo que no tienes idea de lo mucho que te he llegado a querer.
Y sigo creiendo que no tienes idea de lo mucho que te quiero.
dijous, 20 d’octubre del 2011
echo de menos tus sonrisas, tus miradas, tus manos, tu pelo, tu espalda, tus piernas
Echo de menos tus sonrisas.
Las sigo viendo pero no me puedo permitir el lujo de mirarlas. Aun así, lo hago, menos de lo que me gustaría y más de lo que debería. Me enganchan, me atrapan, me seducen, me recuerdan a cuando me sonreías a mi, cuando sonreíamos juntas.
Echo de menos tus miradas.
Las sigo viendo pero no me puedo permitir el lujo de mirarlas. Aún así, lo hago, menos de lo que me gustaría y más de lo que debería. Me enganchan, me atrapan, me seducen, me recuerdan a cuando me mirabas a mi, cuando nos mirabamos juntas. Cuando pasabas un rato con los ojos fijos en mi y tras yo preguntar ¿qué miras? y tu sencillamente respondías: a tí. A veces sigo creyendo que tu forma de mirarme no ha cambiado y pensarlo no me hace ningún bien sinó puedo tenerte a mi lado.
Echo de menos tus manos.
Las sigo viendo pero no me puedo permitir el lujo de mirarlas. Aún así, lo hago, menos de lo que me gustaría y más de lo que debería. Me enganchan, me atrapan, me seducen, me recuerdan a cuando se enredaban con las mías sin apenas darnos cuenta mientras andabamos por la calle, cuando en el coche con tu hijo ya dormido en el asiento trasero se posaban sobre la mía encima del cambio de marcha, cuando mientras tu hijo jugaba de espaldas a nosotras se metían bajo mi ropa en busca de mi piel, cuando recorrían mi cuerpo dibujando un mapa de pecas o se perdían por los dibujos que hay en mi cuerpo.
Echo de menos tu pelo.
Lo sigo viendo pero no me puedo permitir el lujo de mirarlo. Aún así, lo hago, menos de lo que me gustaría y más de lo que debería. Me engancha, me atrapa, me seduce, me recuerda a cuando podía acariciarlo con mis manos, a cuando lo apartaba de tu cara para besarte, a cuando veía como te peinabas.
Echo de menos tu espalda.
No la sigo viendo y no debería permitirme el lujo de imaginármeloa cuando te miro. Aún así, lo hago, más de lo que debería. Me recuerda a cuadno me enganchaba, me atrapaba, me seducía, a cuando me perdía por ella porque encontraba la posibilidad de hacerlo o porque tú, con o sin palabras, me lo pedías; a cuando después de descubrir esas dos pecas que tienes en la parte de arriba te lo descubrí a ti. A cuando tu piel se erizaba al contacto de mis yemas.
Echo de menos tus piernas.
No las sigo viendo y no debería permitirme el lujo de imaginármelas cuando tem iro mientras andas. Aún así, lo hago, más de lo que debería. Me recuerdan a cuando me enganchaban, me atrapaban, me seducían. A cuando me perdía por ellas, a cuando las lucías estando conmigo sabiendo lo que ello provocaba en mi , con esa ropa corta, esos zapatos que te elevaban del suelo y que volvían tus largas piernas en un camino interminable por recorrer.
Las sigo viendo pero no me puedo permitir el lujo de mirarlas. Aun así, lo hago, menos de lo que me gustaría y más de lo que debería. Me enganchan, me atrapan, me seducen, me recuerdan a cuando me sonreías a mi, cuando sonreíamos juntas.
Echo de menos tus miradas.
Las sigo viendo pero no me puedo permitir el lujo de mirarlas. Aún así, lo hago, menos de lo que me gustaría y más de lo que debería. Me enganchan, me atrapan, me seducen, me recuerdan a cuando me mirabas a mi, cuando nos mirabamos juntas. Cuando pasabas un rato con los ojos fijos en mi y tras yo preguntar ¿qué miras? y tu sencillamente respondías: a tí. A veces sigo creyendo que tu forma de mirarme no ha cambiado y pensarlo no me hace ningún bien sinó puedo tenerte a mi lado.
Echo de menos tus manos.
Las sigo viendo pero no me puedo permitir el lujo de mirarlas. Aún así, lo hago, menos de lo que me gustaría y más de lo que debería. Me enganchan, me atrapan, me seducen, me recuerdan a cuando se enredaban con las mías sin apenas darnos cuenta mientras andabamos por la calle, cuando en el coche con tu hijo ya dormido en el asiento trasero se posaban sobre la mía encima del cambio de marcha, cuando mientras tu hijo jugaba de espaldas a nosotras se metían bajo mi ropa en busca de mi piel, cuando recorrían mi cuerpo dibujando un mapa de pecas o se perdían por los dibujos que hay en mi cuerpo.
Echo de menos tu pelo.
Lo sigo viendo pero no me puedo permitir el lujo de mirarlo. Aún así, lo hago, menos de lo que me gustaría y más de lo que debería. Me engancha, me atrapa, me seduce, me recuerda a cuando podía acariciarlo con mis manos, a cuando lo apartaba de tu cara para besarte, a cuando veía como te peinabas.
Echo de menos tu espalda.
No la sigo viendo y no debería permitirme el lujo de imaginármeloa cuando te miro. Aún así, lo hago, más de lo que debería. Me recuerda a cuadno me enganchaba, me atrapaba, me seducía, a cuando me perdía por ella porque encontraba la posibilidad de hacerlo o porque tú, con o sin palabras, me lo pedías; a cuando después de descubrir esas dos pecas que tienes en la parte de arriba te lo descubrí a ti. A cuando tu piel se erizaba al contacto de mis yemas.
Echo de menos tus piernas.
No las sigo viendo y no debería permitirme el lujo de imaginármelas cuando tem iro mientras andas. Aún así, lo hago, más de lo que debería. Me recuerdan a cuando me enganchaban, me atrapaban, me seducían. A cuando me perdía por ellas, a cuando las lucías estando conmigo sabiendo lo que ello provocaba en mi , con esa ropa corta, esos zapatos que te elevaban del suelo y que volvían tus largas piernas en un camino interminable por recorrer.
dimecres, 19 d’octubre del 2011
No te miro a los ojos por no perderme en ellos.
No te miro a los ojos por no perderme en ellos.
No puedo verte sonreir cuando me miras sabiendo que no puedo acercarme a ti, sentarme a tu lado y besarte. Me encanta compartir tiempo contigo fuera del trabajo, pero me cuesta mantenerme a una distancia prudencial de ti si me fijo en tus ojos, en tus labios, en tu piel...
Agradezco mucho el apoyo que me has ofrecido y espero aprovecharlo, por un ladome jodería hacerte perder el tiempo, pero quiero aprovecharlo porque sé que se puede aprender de ti y esto es lo que queiro hacer. Y ahora mismo voy a provarlo por primera vez...
Pero no sé hasta que punto aceptar este apoyo me va a hacer bien o lo único que conseguiré, además de aprovar estas dos asignaturas, será sufrir más por no poder tenerte tan cerca como realmente me gustaría...
No puedo verte sonreir cuando me miras sabiendo que no puedo acercarme a ti, sentarme a tu lado y besarte. Me encanta compartir tiempo contigo fuera del trabajo, pero me cuesta mantenerme a una distancia prudencial de ti si me fijo en tus ojos, en tus labios, en tu piel...
Agradezco mucho el apoyo que me has ofrecido y espero aprovecharlo, por un ladome jodería hacerte perder el tiempo, pero quiero aprovecharlo porque sé que se puede aprender de ti y esto es lo que queiro hacer. Y ahora mismo voy a provarlo por primera vez...
Pero no sé hasta que punto aceptar este apoyo me va a hacer bien o lo único que conseguiré, además de aprovar estas dos asignaturas, será sufrir más por no poder tenerte tan cerca como realmente me gustaría...
dilluns, 17 d’octubre del 2011
escusas para esconder motivos
Las escusas no seran creibles pero hay motivos detrás.
Puede que diciendo, me olvido de mi pensando en los demás, esta vez no tenga la misma credibilidad. Pero resulta que eso solo era la escusa pare evitar pensar en lo que realmente me limita a rendir como lo podría hacer en este aspecto.
Hay motivos reales que le pueden parecer una tontería al mundo entero si quieres, pero para mi no lo son. No los son porque los sufro, porque la que se bloquea soy yo, la que siente que su cabeza no da mas de si, la que intenta centras sus pensamientos en lo que esta haciendo en ese momento soy yo, la que vive como su cerebro busca escusas para no sentirse culpable por lo que realmente esta pasando soy yo.
Que para el resto del mundo o para alguien que tiene que soportar cosas como las que te toca vivir a ti esto sea una tontería, lo acepto, pero esta es la cruz que llevo yo encima y aunque no me satisfaga del todo el punto al que he llegado hoy, me siento bien, porque esta vez he dado un paso adelante y no dos para atrás.
¿Qué me gustaría no tener estas comeduras de cabeza?, por supuesto. Pero también me gustaría que estas broncas me las echaras a la cara y no es así. Así que me toca apechugar con lo que hay, ¿no?
Puede que diciendo, me olvido de mi pensando en los demás, esta vez no tenga la misma credibilidad. Pero resulta que eso solo era la escusa pare evitar pensar en lo que realmente me limita a rendir como lo podría hacer en este aspecto.
Hay motivos reales que le pueden parecer una tontería al mundo entero si quieres, pero para mi no lo son. No los son porque los sufro, porque la que se bloquea soy yo, la que siente que su cabeza no da mas de si, la que intenta centras sus pensamientos en lo que esta haciendo en ese momento soy yo, la que vive como su cerebro busca escusas para no sentirse culpable por lo que realmente esta pasando soy yo.
Que para el resto del mundo o para alguien que tiene que soportar cosas como las que te toca vivir a ti esto sea una tontería, lo acepto, pero esta es la cruz que llevo yo encima y aunque no me satisfaga del todo el punto al que he llegado hoy, me siento bien, porque esta vez he dado un paso adelante y no dos para atrás.
¿Qué me gustaría no tener estas comeduras de cabeza?, por supuesto. Pero también me gustaría que estas broncas me las echaras a la cara y no es así. Así que me toca apechugar con lo que hay, ¿no?
mis amigos por encima de todas las cosas
iframe width 480 height 270 src http://www.youtube.com/embed/O0u5hRqRsSs?fs 1 frameborder 0 allowfullscreen> /iframe>
Algun@s venís de mucho tiempo atrás.
Otr@s soys más recientes.
Con algun@s la relación ha pasado por muchos matices.
Con otr@s, al margen de la madurez, la amistad siempre ha sido la misma.
Algun@s estais lejos.
Otr@s cerca, o incluso muy cerca.
A algun@s os veo muy poco, o sencillamente menos de lo que me gustaría.
Con otr@s tengo la suerte de pasar más tiempo.
Hay quien no podrá ver esto porque no tiene perfil en esta red social.
Hay quien lo verá y no dudará de que l@ he nombrado sin decir su nombre.
Espero que ninguna de las personas que pasan por mi cabeza ahora mismo lo dude.
Dicen que las cosas pasan cuando tienen que pasar y que las personas vienen y se van de nuestras vidas cuando tienen que hacerlo. En algunos casos por suerte y en otros por desgracia, he comprovado que esto es así. Solo agradeceros a l@s que seguís a mi lado, no porque yo quiera teneros cerca, sinó porque vosotr@s quereis también estarlo, vuestra presencia en mi vida.
Se os quiere,
Caro
Algun@s venís de mucho tiempo atrás.
Otr@s soys más recientes.
Con algun@s la relación ha pasado por muchos matices.
Con otr@s, al margen de la madurez, la amistad siempre ha sido la misma.
Algun@s estais lejos.
Otr@s cerca, o incluso muy cerca.
A algun@s os veo muy poco, o sencillamente menos de lo que me gustaría.
Con otr@s tengo la suerte de pasar más tiempo.
Hay quien no podrá ver esto porque no tiene perfil en esta red social.
Hay quien lo verá y no dudará de que l@ he nombrado sin decir su nombre.
Espero que ninguna de las personas que pasan por mi cabeza ahora mismo lo dude.
Dicen que las cosas pasan cuando tienen que pasar y que las personas vienen y se van de nuestras vidas cuando tienen que hacerlo. En algunos casos por suerte y en otros por desgracia, he comprovado que esto es así. Solo agradeceros a l@s que seguís a mi lado, no porque yo quiera teneros cerca, sinó porque vosotr@s quereis también estarlo, vuestra presencia en mi vida.
Se os quiere,
Caro
dimecres, 12 d’octubre del 2011
No marxes tota
Crec que ningú més que totes dues saps que quan em vares dir que marxaves se'm va caure el món a terra. Han pasat moltes coses des de aquell moment i crec que no ho pasaré tan malamnet como ho podia haver pasat en aquell moment.
Continuen sent només 3 mesos. Continuo sabent que tornarás (encara que sigui per tornar a marxar). Continuo sabent que m'anirà bé. Continuo sabent que no em quedo sola (encara que no hi ha ningú que pugui substituirte). Pero vaig a dir-te una cosa, i ho sento si et fastidia unam ica el viatge, no marxes tota tu, perquè amb mi sempre hi ets (i a patir de demà encara més) i jo em quedo aquí.
T'estimo molt, encara que això tu ja ho saps.
Sé que encara no marxes i que no cal que t'ho digui, però gaudeix.
Continuen sent només 3 mesos. Continuo sabent que tornarás (encara que sigui per tornar a marxar). Continuo sabent que m'anirà bé. Continuo sabent que no em quedo sola (encara que no hi ha ningú que pugui substituirte). Pero vaig a dir-te una cosa, i ho sento si et fastidia unam ica el viatge, no marxes tota tu, perquè amb mi sempre hi ets (i a patir de demà encara més) i jo em quedo aquí.
T'estimo molt, encara que això tu ja ho saps.
Sé que encara no marxes i que no cal que t'ho digui, però gaudeix.
Vuelve... Déjame...
Vuelve a subirme en un escalon para besarme. Vuelve a acariciarme mientras tu hijo juega de espaldas a nosotras. Vuelve a vestirte para que mis ojos no puedan depegarse de ti. Vuelve a enredarte con mis rizos en la cama.
Déjame llamárte bonita otra vez. Déjame volver a llamarte preciosa otra vez aunque luego me digas que eso es demasiado. Vuelve a mirarme como lo hacías.
Déjame volver a recorrer cada centímetro de tu piel mientras tu vuelves a dejar que alguien, yo, te haga disfrutar como nunca la has hecho. Déjame estar de nuevo a tu lado. Te echo de menos.
Déjame llamárte bonita otra vez. Déjame volver a llamarte preciosa otra vez aunque luego me digas que eso es demasiado. Vuelve a mirarme como lo hacías.
Déjame volver a recorrer cada centímetro de tu piel mientras tu vuelves a dejar que alguien, yo, te haga disfrutar como nunca la has hecho. Déjame estar de nuevo a tu lado. Te echo de menos.
dimarts, 11 d’octubre del 2011
Primera versión (guardada como borrador en otro blog) de: Me pillaste mirándote
Creo que el viernes me pillase embobada mirándote. No sé cuantas veces te habrás dado cuenta de que me ocurre más a menudo de lo que me gustaría, no porque no quiera mirarte, todo lo contrario, me encantaría pasar más tiempo contigo y poder mirarte más a menudo y sin temor a que me pilles haciéndolo. Pero dado que solo te puedo ver trabajando, creo que debería embobarme menos contigo, y ya no solo por aprovechar más el tiempo en el curro, sinó porque del mismo modo que tu te das cuenta, puede ocurrirle lo mismo a otras personas y la mayor parte no saben nada de lo ocurrido entre nosotras.
Bueno, a lo que iba. Creo que el viernes me pillaste mirándote. No sé si te molestó o no. No sé que idea tienes de lo que siento a fecha de hoy por ti igual que no tengo idea de que pinto ahora mismo en tu vida. No ando pidiéndote explicaciones, ni me convienen, ni las necesito y sinceramente, hoy por hoy no las quiero. Solo espero que no te moleste que de vez en cuando mi cuerpo se deje llevar por lo que provoca tu presencia en mi.
Me pillaste mirándote los labios, porque me encantaría poder volver a besarlos. Y ver tu cara cuando lo hago. Me encantaba esa cara que parecía olvidarse de todo aunque solo fuera por un instante.
Podrías pillarme mirándote ese pelo que me encanta que aun no hayas cortado, supongo que aquel pacto de tu no te cortas el pelo y yo no me lo vacío ya no tiene fuerza, pero tu pelo sigue largo y eso me encanta. Espero que no se me vayan las manos algun día.
No me pillaras mirándote a los ojos porque cuando lo hago tu también lo estás haciedo, lo que no sé es si te das cuenta que me pierdo en su brillo y que en ocasiones te oigo pero no termino de escucharte bien,
Bueno, a lo que iba. Creo que el viernes me pillaste mirándote. No sé si te molestó o no. No sé que idea tienes de lo que siento a fecha de hoy por ti igual que no tengo idea de que pinto ahora mismo en tu vida. No ando pidiéndote explicaciones, ni me convienen, ni las necesito y sinceramente, hoy por hoy no las quiero. Solo espero que no te moleste que de vez en cuando mi cuerpo se deje llevar por lo que provoca tu presencia en mi.
Me pillaste mirándote los labios, porque me encantaría poder volver a besarlos. Y ver tu cara cuando lo hago. Me encantaba esa cara que parecía olvidarse de todo aunque solo fuera por un instante.
Podrías pillarme mirándote ese pelo que me encanta que aun no hayas cortado, supongo que aquel pacto de tu no te cortas el pelo y yo no me lo vacío ya no tiene fuerza, pero tu pelo sigue largo y eso me encanta. Espero que no se me vayan las manos algun día.
No me pillaras mirándote a los ojos porque cuando lo hago tu también lo estás haciedo, lo que no sé es si te das cuenta que me pierdo en su brillo y que en ocasiones te oigo pero no termino de escucharte bien,
Lunes
Una de las personas que tengo agregadas en facebook ha escrito una gran nota a la que casi sin darme cuenta he respondido lo que se puede ver en la foto...
Borré el comentario... No queria personalizar su nota con algo mio.
Borré el comentario... No queria personalizar su nota con algo mio.
diumenge, 9 d’octubre del 2011
me pillaste mirándote
El viernes me pillaste mirándote. No sé que pensaras al respecto, ni si es la primera vez que te das cuenta que sigo sin poder quitar mis ojos de ti, pero este viernes me dí cuenta de que te diste cuenta que tenía mis ojos en ti.
No sé si te diste cuenta de que estaba mirando. Miraba tus labios recordando cuando los besaba, porque me muero de ganas de volver a hacerlo, y de que juegues con mi pearcing, y de abrir mis ojos al besarte y ver como por un momento estás ausente del mundo solo disfrutando del momento presente, conmigo.
A veces me pierdo en tu pelo con ganas de volver a tenerlo entre mis dedos, y cuando me hablas aprovecho para disfrutar de ese color que tienen tus ojos cuando sonries que no he visto en nadie más.
No sé si te diste cuenta de que estaba mirando. Miraba tus labios recordando cuando los besaba, porque me muero de ganas de volver a hacerlo, y de que juegues con mi pearcing, y de abrir mis ojos al besarte y ver como por un momento estás ausente del mundo solo disfrutando del momento presente, conmigo.
A veces me pierdo en tu pelo con ganas de volver a tenerlo entre mis dedos, y cuando me hablas aprovecho para disfrutar de ese color que tienen tus ojos cuando sonries que no he visto en nadie más.
dijous, 29 de setembre del 2011
No me vuelvas a recordar que te he preguntado si tenias la menopausia porque si nos ponemos a hablar puedo terminar rompiendo de nuevo esa barrera.
porque no solo eres bonita, eres preciosa. Tienes un rostro envidiable, unos ojos en los que perderse, una sonrisa de la que enamorarse, unos labios apetecibles y un pelo con el que enrredarse.
Tus hombros invitan a recorrer el camino que va desde la punta de tus dedos a ese cuello tan delicado pasando por tu mano, tu muñeca, el brazo, el codo, esos hombros...
Tu cuello parece qeu clame por ser recorrido por las yemas de mis dedos antes de ser besado y mordido con el fin de erizar el vello de todo tu cuerpo.
Tus pechos piden la atención de mis manos que quisieran estar en todo momento dedicándose a todo tu cuerpo, tu tripa me deleita mientras hago el camino que va hacia tus piernas. Esas piernas por las que me pierdo con solo verlas, esas piernas de las que no puedo quitar mis ojos cuando no las tienes cubiertas.
Tu espalda... Ya sabes que podría pasarme horas acariciando tu espalda...
No voy a seguir... Pero recuerda no recordarme que te he preguntado, en broma, si tenias la menopausia.
porque no solo eres bonita, eres preciosa. Tienes un rostro envidiable, unos ojos en los que perderse, una sonrisa de la que enamorarse, unos labios apetecibles y un pelo con el que enrredarse.
Tus hombros invitan a recorrer el camino que va desde la punta de tus dedos a ese cuello tan delicado pasando por tu mano, tu muñeca, el brazo, el codo, esos hombros...
Tu cuello parece qeu clame por ser recorrido por las yemas de mis dedos antes de ser besado y mordido con el fin de erizar el vello de todo tu cuerpo.
Tus pechos piden la atención de mis manos que quisieran estar en todo momento dedicándose a todo tu cuerpo, tu tripa me deleita mientras hago el camino que va hacia tus piernas. Esas piernas por las que me pierdo con solo verlas, esas piernas de las que no puedo quitar mis ojos cuando no las tienes cubiertas.
Tu espalda... Ya sabes que podría pasarme horas acariciando tu espalda...
No voy a seguir... Pero recuerda no recordarme que te he preguntado, en broma, si tenias la menopausia.
dijous, 22 de setembre del 2011
Nuevos caminos
A veces la gente te mira y no se puede creer que las cosas no te vayan como te gustaría. Sonries porque sabes que te sienta bien hacerlo, te ries porque no malgastar ni una oportunidad para ello, disfrutas de tus amistades porque es una de las cosas que más adoras en esta vida (sino la que más), trabajas y parece que no se te da mal lo que haces. Pero luego llegan las cosas que toca hacer sola, luego toca preocuparse por una misma y, sin menospreciar todo el camino que he andado hasta hoy, no sé muy bien como hacerlo.
Cuesta cambiar un patrón de comportamiento tan arraigado e incluso cuando crees que lo has hecho, mantienes esa conversación pendiente y te das cuenta de que aunque las cosas no hayan salido como deseabas, tampoco han sido como las has vivido. Tu cabeza se ha montado una película que te ha sobrepasado.
Hoy, después de esa conversación pendiente y de iniciar una nuea etapa en mi "crecimiento personal" solo puedo decir una cosa: va a ser duro, difícil y más largo de lo que me gustaría. Pero si en casi tres años he lelgado a donde estoy hoy, creo que acabo de iniciar una nueva etapa que va a traer otros tantos frutos de esos que da gusto saborear.
Siguen los cambios en mi vida, de esos con los que me siento perdida y que me descolocan y alborotan todas las emociones por dentro, pero eso ya se manejarlo (y estoy y estaré eternamente agradecida a quien tanto me ha sabido guiar en este camino). Ahora toca entretenerse en entender otra parte de mi que anda un poco acelerada, vamos a aprender a frenar.
Cuesta cambiar un patrón de comportamiento tan arraigado e incluso cuando crees que lo has hecho, mantienes esa conversación pendiente y te das cuenta de que aunque las cosas no hayan salido como deseabas, tampoco han sido como las has vivido. Tu cabeza se ha montado una película que te ha sobrepasado.
Hoy, después de esa conversación pendiente y de iniciar una nuea etapa en mi "crecimiento personal" solo puedo decir una cosa: va a ser duro, difícil y más largo de lo que me gustaría. Pero si en casi tres años he lelgado a donde estoy hoy, creo que acabo de iniciar una nueva etapa que va a traer otros tantos frutos de esos que da gusto saborear.
Siguen los cambios en mi vida, de esos con los que me siento perdida y que me descolocan y alborotan todas las emociones por dentro, pero eso ya se manejarlo (y estoy y estaré eternamente agradecida a quien tanto me ha sabido guiar en este camino). Ahora toca entretenerse en entender otra parte de mi que anda un poco acelerada, vamos a aprender a frenar.
dimecres, 14 de setembre del 2011
En dates en que tot torna a la normalitat trobo pau en l'únic racó on sempre, pasés el que pasés, l'he trobada. Però toca marxar i en breu tornarè a veure aquell rostre que tan he desitjat i que tan indiferent al tot al que ha pasat es vol mostrar. La vida et fa desconfiar de la gent i deixar de viure esperant que els somnis es facin realitat. No m'agrada la idea, no m'agrada pensar que començo a no creure en l'amor com ho he fet sempre. Pero ara per ara no vull mirar els ulls de ningú i sentir que perdo en ells, perqué l'alegria del moment queda difuminada per la extranya certessa de un patiment futur que no vull tornar a patir.
divendres, 9 de setembre del 2011
No quiero alejarme.
Una sola sonrisa me desmorona. Una mirada me descoloca. Tu proximidad me desorienta. Tu sencillez me extraña. Mi cuerpo reacciona. Mis sentidos se desconciertan. Mi cerebro se satura. Y es entonces cuando siento que me alejo. Pero no quiero alejarme.
dijous, 8 de setembre del 2011
no vull fugir
M'agradaria estar entre els teus braços ara mateix
Tenir un altre cop aquella sensació tan desconeguda de pau
I aquest cop deixar-me-la sentir sense fugir
Perqué no vull fugir
Tenir un altre cop aquella sensació tan desconeguda de pau
I aquest cop deixar-me-la sentir sense fugir
Perqué no vull fugir
dimecres, 7 de setembre del 2011
Buenas noches
Creo que estoy demasiado acostumbrada a las cosas complicadas y cuando aparece algo sencillo en mi vida tiendo a complicarlo para sentirme más segura, pero cuando lo hago la sensación nunca resulta ser más agradable, aunque parezca que sepa manejarme mejor.
Creía que había aparecido algo bueno en mi vida, algo que no me iba a traer quebraderos de cabeza y no he sabido como disfrutarlo al tenerlo delante. Puede que ahora se esté alejando dada mi falta de habilidades para gestionarlo. Siempre me he creido una persona sencilla aunque ahora creo que soy más complicada de lo que nunca había imaginado. Y se me presenta un nuevo dilema. ¿Cómo hago para no dejarlo escapar? ¿Cómo hago para disfrutarlo sin más?
Sé que no puedo volver a vivir un día que ya ha quedado atrás, pero espero tener la oportunidad de volver a pasar tiempo con ella, volver a sentir que las horas pasan volando y hacerla saber que aunque haya momentos en que mis gestos indiquen lo contrario, me gustó sentirla cerca y quiero volver a hacerlo, incluso quiero sentirla más cerca todavía.
Me voy a dormir que ya es hora, pero me encantaría hacerlo después de volver a estar entre sus brazos habiendo sentido de nuevo esa sensación de paz que tan rara se me hace y tanto bien me hizo ayer.
Buenas noches.
Creía que había aparecido algo bueno en mi vida, algo que no me iba a traer quebraderos de cabeza y no he sabido como disfrutarlo al tenerlo delante. Puede que ahora se esté alejando dada mi falta de habilidades para gestionarlo. Siempre me he creido una persona sencilla aunque ahora creo que soy más complicada de lo que nunca había imaginado. Y se me presenta un nuevo dilema. ¿Cómo hago para no dejarlo escapar? ¿Cómo hago para disfrutarlo sin más?
Sé que no puedo volver a vivir un día que ya ha quedado atrás, pero espero tener la oportunidad de volver a pasar tiempo con ella, volver a sentir que las horas pasan volando y hacerla saber que aunque haya momentos en que mis gestos indiquen lo contrario, me gustó sentirla cerca y quiero volver a hacerlo, incluso quiero sentirla más cerca todavía.
Me voy a dormir que ya es hora, pero me encantaría hacerlo después de volver a estar entre sus brazos habiendo sentido de nuevo esa sensación de paz que tan rara se me hace y tanto bien me hizo ayer.
Buenas noches.
dimarts, 6 de setembre del 2011
4000 revolucions per segon
Ja ho has vist que el meu cap va a 4000 revolucions per segon
Ja has vist que intento raonar fisn hi tot l'origen de la màgia
M'agradaria descobrir del cert si el que em bloqueja davant teu és la sensació de senzillessa
Però el que desitjo es apropar-me a tu deixant de raonar-ho tot durant una estona i poder besar els teus llavis...
Ja has vist que intento raonar fisn hi tot l'origen de la màgia
M'agradaria descobrir del cert si el que em bloqueja davant teu és la sensació de senzillessa
Però el que desitjo es apropar-me a tu deixant de raonar-ho tot durant una estona i poder besar els teus llavis...
Agafem la cara
Agafem la cara
Miram als ulls
No deixis que jo no faci el mateix
Preguntem quines son les meves pors
Així podré fer-hi quelcom al respecte
Abracem durant en temps que pugui suportar la teva proximitat sense besar-te
I acaronem tu, amb en Llach i els seus estels de fons si vols, però fes-ho tu
Miram als ulls
No deixis que jo no faci el mateix
Preguntem quines son les meves pors
Així podré fer-hi quelcom al respecte
Abracem durant en temps que pugui suportar la teva proximitat sense besar-te
I acaronem tu, amb en Llach i els seus estels de fons si vols, però fes-ho tu
Vull tornar a estar entre els teus braços
Vull tornar a estar entre els teus braços
Vull tornar a sentir aquella sensació tan desconeguda de tranquilitat que me fa no saber com comportar-me per la incertessa del camí que estic recorrent
Vull poder mirar els teus ulls més de dos segons
Vull poder apropar-me a tu de la forma que em ve de gust
Vull poder dir-te que em sento perduda quan et tinc al davant i que per primera vegada aquesta sensació no em fa mal, tan sols em fa ballar en una pista totalment desconeguda.
Vull tornar a sentir aquella sensació tan desconeguda de tranquilitat que me fa no saber com comportar-me per la incertessa del camí que estic recorrent
Vull poder mirar els teus ulls més de dos segons
Vull poder apropar-me a tu de la forma que em ve de gust
Vull poder dir-te que em sento perduda quan et tinc al davant i que per primera vegada aquesta sensació no em fa mal, tan sols em fa ballar en una pista totalment desconeguda.
diumenge, 4 de setembre del 2011
Hola bonica!
No sé pas si t'ho he dit mai, encara que ho dubto molt. Però algun dia et farè saber que malgrat em costi apropar-me a tu, m'encanta el teu somriure i m'encanta com la teva cara em transmet felicitat i tranquilitat.
Imagino que el que m'agrada de tu és el que em fa no saber apropar-m'hi i espero que si algun dia t'ho faig saber, no t'allunyis de mi.
Però deixem de parlar de pors i gaudim del moment. Em moro de ganes de intentar-ho.
No sé pas si t'ho he dit mai, encara que ho dubto molt. Però algun dia et farè saber que malgrat em costi apropar-me a tu, m'encanta el teu somriure i m'encanta com la teva cara em transmet felicitat i tranquilitat.
Imagino que el que m'agrada de tu és el que em fa no saber apropar-m'hi i espero que si algun dia t'ho faig saber, no t'allunyis de mi.
Però deixem de parlar de pors i gaudim del moment. Em moro de ganes de intentar-ho.
dissabte, 27 d’agost del 2011
Sigo tomando consciencia
Sigo tomando consciencia de las cosas que hacen que me sienta mal.
Ya no busco escusas fuera de mi para todo aquello que me hace sentirme mal. Ahora solo me interesan los motivos propios para aquello que me atormenta. Es el momento de ir descubirnedo cuales son mis patrones de pensamiento que me hacen tener estos sentimientos para poder aprender estrategias para pararlos y camiarlos por otros que no me hagan daño.
La culpa de que hoy derrame lágrimas no es suya, toda la responsabilidad es mía. Tengo que dejar de esperar cosas de los demás cuando no hay nada que me diga que eso puede llegar a suceder, y menos todavía cuando todo indica que nada de lo que deseo va a ocurrir.
Soy la única persona que me puede hacer feliz y ya es hora de que lo asuma y haga algo al respecto. Porque aunque quiero ser feliz parece, con mis actos, que no lo desee. Sé que es muy complicado cambiar los patrones de conducta adquiridos en 27 años, pero quiero ser feliz, así que toca entrar dentro de mi cabeza y actuar en consecuencia con lo que quiero.
No sé como lo voy a hacer, tendré que aprender, pero lo voy a hacer. Mi cuerpo ya no puede aguantar tanto dolor. Mi cuerpo no puede con tu ausencia. Necesito dejar de quererte a mi lado.
Ya no busco escusas fuera de mi para todo aquello que me hace sentirme mal. Ahora solo me interesan los motivos propios para aquello que me atormenta. Es el momento de ir descubirnedo cuales son mis patrones de pensamiento que me hacen tener estos sentimientos para poder aprender estrategias para pararlos y camiarlos por otros que no me hagan daño.
La culpa de que hoy derrame lágrimas no es suya, toda la responsabilidad es mía. Tengo que dejar de esperar cosas de los demás cuando no hay nada que me diga que eso puede llegar a suceder, y menos todavía cuando todo indica que nada de lo que deseo va a ocurrir.
Soy la única persona que me puede hacer feliz y ya es hora de que lo asuma y haga algo al respecto. Porque aunque quiero ser feliz parece, con mis actos, que no lo desee. Sé que es muy complicado cambiar los patrones de conducta adquiridos en 27 años, pero quiero ser feliz, así que toca entrar dentro de mi cabeza y actuar en consecuencia con lo que quiero.
No sé como lo voy a hacer, tendré que aprender, pero lo voy a hacer. Mi cuerpo ya no puede aguantar tanto dolor. Mi cuerpo no puede con tu ausencia. Necesito dejar de quererte a mi lado.
dimecres, 24 d’agost del 2011
Hablando del amor con Anna
Creo que lo de romantica empedernida viene porque debo ser muy humana. Debe ser la causa de mi sufrimiento ante una rumpura y/o un amor imposible. Pero ahora visto lo vivido. Creo que cambiaria muchas cosas. Pero no quiero cambiar mi forma de amar. Y vivir el hoy como si el amor pudiera ser heterno. Porque lo es en el momento presente. Y es todo lo que tenemos.
Te sigo echando de menos
Te sigo echando de menos. Sigo pensando en ti a diario. Sigo teniendo la esperanza de que algun dia vuelvas a buscar aquello que te gusto. Pero ya no baso mi vida en el no tenerte. Ya no sueño contigo todas las noches. Ya no fantaseo con el dia que vuelvas. Ya no eres tu por delante de todo. Ahora soy primero yo y luego todo lo demas. Tengo que agradecerte que me hayas hecho necesitarme a mi misma para buscar formas de cuidarme. Espero que tu tambien te estes cuidando.
dimarts, 23 d’agost del 2011
dimecres, 17 d’agost del 2011
Estoy volviendo
Estoy volviendo. Volviendo a ser yo. Volviendo a disfrutar de lo que hago en cada momento. Volviendo a sentirme a mi misma. Volviendo a disfrutar ajena a mis preocupaciones. Volviendo a no pensar en todo momento. Sigo siendo hipersensible emocionalmente. Sigo con mis emociones y mis sentimientos. Pero ya no es todo pensar en los demás. Ya no es todo pensar en ella. Ahora vuelvo a pensar en mi misma.
Estoy volviendo pero de un modo que se me antoja mas agradable. Porque me siento bien y me gusta sentirme bien. Porque me miro al espejo sonriendo y me gusta lo que veo.
Estoy volviendo pero de un modo que se me antoja mas agradable. Porque me siento bien y me gusta sentirme bien. Porque me miro al espejo sonriendo y me gusta lo que veo.
diumenge, 7 d’agost del 2011
Entrada escrito con fecha 17.04.11 y no publicada hasta ahora
me viene esa imagen cuando menos me lo espero
recuerdo tu cara en momentos en los que algo distrae mi atenció de ti
y no es una imagen cualquiera
no eres tu con tu hijo disfrutando del tiempo libre
no eres tu colgada del teléfono esperando a ver si por fin puedes hacer esa coordinación
no eres tu sentada frente a una de tus visitas
no eres tu con esa cara de astío que aveces te sale en las reuniones
es esa carita tuya cuando te pones a jugar conmigo
esa carita de pícara cuando consigues sacarme los colores
es esa carita que ayuda a mi imaginación a volar por derroteros que me hagan imaginar que tu también me quieres
recuerdo tu cara en momentos en los que algo distrae mi atenció de ti
y no es una imagen cualquiera
no eres tu con tu hijo disfrutando del tiempo libre
no eres tu colgada del teléfono esperando a ver si por fin puedes hacer esa coordinación
no eres tu sentada frente a una de tus visitas
no eres tu con esa cara de astío que aveces te sale en las reuniones
es esa carita tuya cuando te pones a jugar conmigo
esa carita de pícara cuando consigues sacarme los colores
es esa carita que ayuda a mi imaginación a volar por derroteros que me hagan imaginar que tu también me quieres
Vuelven a no ser horas de decir(te) lo que me sale de dentro ahora mismo.
Vuelven a no ser horas de decir(te) lo que me sale de dentro ahora mismo. Y el hecho de que no sean horas puede que ayude a que no meta la pata diciéndote algo que puede que no sea el mejor de los momentos para contarte. Así que voy a vomitarlo todo aquí, un lugar que desconoces, en el que muchas veces me refugio y en el que comparto parte de aquello que me gustaría hacerte saber...
Todos los días pienso en tí, y todos los días intento hacerlo un poco menos que el anterior y sinceramente todavía no sé si lo he conseguido en alguna ocasión. Hoy, ha habido más momentos de los que hubiese querido, en los que me has venido al consciente.
Quiero tenerte a mi lado y no voy a hablar de si es o no el momento. Estoy cansada de hablar de lo que siento por ti teniendo en cuenta tu situación real. Sé que no la puedo obviar, pero me voy a dar la libertad por un momento de escribir solo de lo que quiero ahora mismo sin ni siqueira pensar si mi complejo de salvadora forma parte o no de este deseo que siento ahora mismo.
Quiero tenerte a mi lado, me muero de ganas de coger el coche y presentarme en tu casa ahora mismo, llamarte por teléfono y pedirte que me abras la puerta. Me muero por tenerte de nuevo entre mis brazos, porque me regales tu espalda, porque tu cuerpo se derrita con mis caricias, por sentir como tu cuerpo se calienta y tu sexo se humedece con mis besos, por que busques tus labios con los míos, por que tus manos recorran mi cuerpo dibujando un mapa de mis pecas. Quiero volver a despertarme de madrugada con algun ruido del exterior y que te vuelvas a enrredar con mis rizos. Quiero volver a hablar mientras te tengo entre mis brazos, quiero que me lleves de nuevo a ver las estrellas.
Quiero volver a despertarme con vosotros y pasar un día estupendo. Disfrutar del sol y de la playa, de vuestras sonrisas pasando un día genial, sentir como tus manos buscan las mías mientras andamos por las calles. Volver a ver como me miras con esos ojos, como te gusta verme mirarte y como te gusta mirarme cuando exploto mi lado femenino y luzco este cuerpo que tengo que parece te gusta. Quiero volver a sentir que soy bienvenida en tu casa en cualquier momento.
Quiero volver a sentir que aunque sea difícil vale la pena. Quiero volver a creer que a mi me puede pasar algo bueno... Quiero saber que pasaría si mañana al despertar me presnetara en tu casa para pasar el día a tu lado
Todos los días pienso en tí, y todos los días intento hacerlo un poco menos que el anterior y sinceramente todavía no sé si lo he conseguido en alguna ocasión. Hoy, ha habido más momentos de los que hubiese querido, en los que me has venido al consciente.
Quiero tenerte a mi lado y no voy a hablar de si es o no el momento. Estoy cansada de hablar de lo que siento por ti teniendo en cuenta tu situación real. Sé que no la puedo obviar, pero me voy a dar la libertad por un momento de escribir solo de lo que quiero ahora mismo sin ni siqueira pensar si mi complejo de salvadora forma parte o no de este deseo que siento ahora mismo.
Quiero tenerte a mi lado, me muero de ganas de coger el coche y presentarme en tu casa ahora mismo, llamarte por teléfono y pedirte que me abras la puerta. Me muero por tenerte de nuevo entre mis brazos, porque me regales tu espalda, porque tu cuerpo se derrita con mis caricias, por sentir como tu cuerpo se calienta y tu sexo se humedece con mis besos, por que busques tus labios con los míos, por que tus manos recorran mi cuerpo dibujando un mapa de mis pecas. Quiero volver a despertarme de madrugada con algun ruido del exterior y que te vuelvas a enrredar con mis rizos. Quiero volver a hablar mientras te tengo entre mis brazos, quiero que me lleves de nuevo a ver las estrellas.
Quiero volver a despertarme con vosotros y pasar un día estupendo. Disfrutar del sol y de la playa, de vuestras sonrisas pasando un día genial, sentir como tus manos buscan las mías mientras andamos por las calles. Volver a ver como me miras con esos ojos, como te gusta verme mirarte y como te gusta mirarme cuando exploto mi lado femenino y luzco este cuerpo que tengo que parece te gusta. Quiero volver a sentir que soy bienvenida en tu casa en cualquier momento.
Quiero volver a sentir que aunque sea difícil vale la pena. Quiero volver a creer que a mi me puede pasar algo bueno... Quiero saber que pasaría si mañana al despertar me presnetara en tu casa para pasar el día a tu lado
dissabte, 30 de juliol del 2011
Entrada escrita aunque no publicada con fecha 23.05.11
Hoy es lunes. He vuelto a la playa por segunda vez este año. Y de nuevo iba vestida normal. Andaba buscando algo que me relajara. Algo que rebajara mi nivel de estrés. Y al tiempo que lo encontraba me he acordado de ti. Del día en que le dijiste a tu hijo que molaban los lunes con Carola.
Es el único lugar donde soy capaz de relajarme, de sentarme en un mal día y que las emociones y la angustia dejen de apoderarse de mí. Hoy me he quedado mirando el horizonte y recordaba semanas atrás cuando mirando hacia el mismo sitio te veía a tí disfrutando de un buen momento, uno de esos que vale la pena coleccionar. Estabas sonriendo, lo que no sé si hoy habrás hecho.
Creo que ha vuelto el turno de coger la aceptación y ponerla a trabajar. Creo que llegó el momento de ponerle fin a este sueño que corre por dentro de mi aun y saber que este no es el momento. Creo que tengo que dejar de alimentarlo con falsas esperanzas de que llegará el día. No sé si podría llegar o no, pero aunque fuese así tendría que esperar tanto tiempo que mi cuerpo no podría sostener esta incertidumbre a diario y terminaría abriéndose por algún lado.
Es el único lugar donde soy capaz de relajarme, de sentarme en un mal día y que las emociones y la angustia dejen de apoderarse de mí. Hoy me he quedado mirando el horizonte y recordaba semanas atrás cuando mirando hacia el mismo sitio te veía a tí disfrutando de un buen momento, uno de esos que vale la pena coleccionar. Estabas sonriendo, lo que no sé si hoy habrás hecho.
Creo que ha vuelto el turno de coger la aceptación y ponerla a trabajar. Creo que llegó el momento de ponerle fin a este sueño que corre por dentro de mi aun y saber que este no es el momento. Creo que tengo que dejar de alimentarlo con falsas esperanzas de que llegará el día. No sé si podría llegar o no, pero aunque fuese así tendría que esperar tanto tiempo que mi cuerpo no podría sostener esta incertidumbre a diario y terminaría abriéndose por algún lado.
divendres, 29 de juliol del 2011
Quiero encontrar a esa Carola que vive y se esconde detras de las palabras y el amor a los demas. Quiero conocer a esa Carola que habla ademas de escribir, que vive ademas de pensar, que siente ademas de sufrir y que se cuida ademas de ofrecer la ayuda que los demas le piden. Quiero descubrir que es lo que le gusta a esa Carola para mostrarselo y que se acerque a mi para vivir la vida en lugar de soñarla.
dimarts, 26 de juliol del 2011
Tu no quieres verme pero te pasas las noches conmigo aunque no lo sepas...
Todas las noches sueño contigo. Esta última, antes de que el sonido del movil me despertara, te estaba danndo un beso de buenos días al que tu te enganchabas. Sentía tus labios como si fueran reales, sentía tu olor como lo he sentido tantas veces, tu piel era tal cual es en realidad y tus ojos me miraban y me decían lo que me han dicho siempre, que aunque no entienda porque hay algo de mi que te hace quererme a tu lado...
Pero solo ha sido un sueño, solo son sueños, porque cuando despierto no estás a mi lado, y me douy cuenta de que ahora mismo todo son recuerdos de algo que no se si fue o no real o solo existió en mi mente. Me despierto todas las mañanas y lo primero que hago es llorar y lego ya no sé como funciono a lo largo del día....
Y estoy cansada... agotada.... y desbordada por tanta incertidumbre y la certeza de que esto no va a cambiar en mucho tiempo, si es que algun día cambia....
Todas las noches sueño contigo. Esta última, antes de que el sonido del movil me despertara, te estaba danndo un beso de buenos días al que tu te enganchabas. Sentía tus labios como si fueran reales, sentía tu olor como lo he sentido tantas veces, tu piel era tal cual es en realidad y tus ojos me miraban y me decían lo que me han dicho siempre, que aunque no entienda porque hay algo de mi que te hace quererme a tu lado...
Pero solo ha sido un sueño, solo son sueños, porque cuando despierto no estás a mi lado, y me douy cuenta de que ahora mismo todo son recuerdos de algo que no se si fue o no real o solo existió en mi mente. Me despierto todas las mañanas y lo primero que hago es llorar y lego ya no sé como funciono a lo largo del día....
Y estoy cansada... agotada.... y desbordada por tanta incertidumbre y la certeza de que esto no va a cambiar en mucho tiempo, si es que algun día cambia....
dilluns, 25 de juliol del 2011
Se acaban las vacaiones y algo que puede ser tan sencillo y habitual de sobrellevar, obviamente con la depresión correpspondiente incorporada, se me está haciendo tremendamente cuesta arriba.
Por una parte me muero de ganas de volver a verte y dadas las circunstancias sé que si no lo hacemos trabajando ese momento puede alargarse eternamente. Pero por otro lado, aquella parte racional en mi que me dice que no tiene sentido que siga soñando con esto, no quiere verte porque sé que en el momento en que lo haga el luto que estoy empezandoa vivir quedará paralizado solo de mirarte a los ojos... O puede que mi verdadero miedo sea el no ver esa mirada el próximo día que vuela a verte...
Mañana vuelvo al trabajo. El miércoles imagino que nos veremos aunque puede que tansolo nos crucemos a tu salida que es mi llegada. Quiero que llegue ese momento para decidir, dejarme de tanta incertidumbre y poder seguir adelante con mi vida...
Me muero de ganas de que valga la pena...
Por una parte me muero de ganas de volver a verte y dadas las circunstancias sé que si no lo hacemos trabajando ese momento puede alargarse eternamente. Pero por otro lado, aquella parte racional en mi que me dice que no tiene sentido que siga soñando con esto, no quiere verte porque sé que en el momento en que lo haga el luto que estoy empezandoa vivir quedará paralizado solo de mirarte a los ojos... O puede que mi verdadero miedo sea el no ver esa mirada el próximo día que vuela a verte...
Mañana vuelvo al trabajo. El miércoles imagino que nos veremos aunque puede que tansolo nos crucemos a tu salida que es mi llegada. Quiero que llegue ese momento para decidir, dejarme de tanta incertidumbre y poder seguir adelante con mi vida...
Me muero de ganas de que valga la pena...
diumenge, 24 de juliol del 2011
No son horas para decirte nada y además creo que aceptando tus límites y los mios lo mejor es que sea así... Después de estos días sin noticias tuyas creo haber entendido que no te apetece demasiado ni verme ni hablar conmigo y, aunque me muero de ganas de llamarte y de verte, me toca aceptar que no es lo que quieres y no volver a recordarte que sigues pudiendo contar conmigo como siempre....
Además, no sé que ha ocurrido esta vez para que pongas esta distancia entre nosotras. Puedo imaginar un millón de cosas y seguramente aunque pueda acercarme ninguna será exacta. Pero sea lo que sea lo que haya ocurrido yo solo te pedí una cosa y no la has cumplido y eso me duele y me cabrea. Me duele la incertudimbre, el no saber si me tengo que preocupar por tí, por mi, por nosotras. Me duele el sentir que de repente, de pasar un día estupendo juntas, sin comerlo ni beberlo te has ido de mi lado. Me duele el que no te hayas parado a pensar, o no hayas dado muestras de ello, de que lo que sea que te ocurra, me está afectando a mi también.
Y si, tienes razón si dices que yo ya sabía en que berenjenal me metía, pero ahora viene lo que me mosquea: sabiendo como soy, que no te voy a pedir explicaciones si no me las puedes dar, que no te he exigido nada nunca, me dejes de lado sin ni siquiera decírmelo. Solo te pedí sinceridad para saber en cada momento como estaban las cosas y poder gestionar mis emociones de mejor modo posible y ni siquiera me has dado eso. Y no me lo has dado después de decirme que me creyera lo que estaba ocurriendo, después de decirme que no te habías dejado acariciar como yo lo he hecho, después de decirme que me ibas a echar de menos, después de compatir conmigo sonrisas que no te había visto antes, después de no poder quitar tus ojos de mi... Y cuando empiezo a creerme todo esto te apartas de mi sin ni siquiera decirme que estas pasando un mal momento y no quieres ni hablar ni ver a nadie.
Si, tengo un corazón enorme, tengo una gran capacidad empática y soy capaz de aceptar los límites de los demás por mucho que sobrepasen los míos, pero no vamos a pasarnos y voy a darme el lujo por primera vez de mosquearme contigo. Porque en mi gran corazón también hay una gran hipersensibilidad emocional y lo estoy pasando mal porque no me has dicho más que un "no estoy animada" y eso a mi no me dice nada... Y me cabrea que solo te haya pedido una cosa y no has sido capaz de decirme nada más.
Pero esto no te lo voy a decir ahora, no y no pensando en tí, sinó pensando en mi. Como no me dices nada no sé realmente como te encuentras y no sé, aunque pueda imaginar muchas cosas, si estas extremadamente bloqueada o es que sentarte a hablar conmigo te puede llevar a ver las cosas de un modo que ahora mismo no eres capaz de sostener. No tengo idea, y por eso mismo me voy a esperar a ver en que momento estas dispuesta a prestarme algo de tu tiempo y de un modo en el que pueda decirte esto y haga mella en tí.
Y lo peor de todo es que algo en mi se aferra todavía al que por mucho que duela esto ahora, peude que valga la pena. Durante un mes lo creía de veras, ahora, sin anda a lo que aferrarme no se porque coño lo sigo creyendo, pero es así.
Espero recordar mañana por la mañana que he colgado esto para borrarlo. Sé que esta noche no lo leerás y mañana tampoco lo harás. Pero no sea que los planetas se alineen y pase lo contrario. Porque quiero decírtelo yo, a la cara.
Además, no sé que ha ocurrido esta vez para que pongas esta distancia entre nosotras. Puedo imaginar un millón de cosas y seguramente aunque pueda acercarme ninguna será exacta. Pero sea lo que sea lo que haya ocurrido yo solo te pedí una cosa y no la has cumplido y eso me duele y me cabrea. Me duele la incertudimbre, el no saber si me tengo que preocupar por tí, por mi, por nosotras. Me duele el sentir que de repente, de pasar un día estupendo juntas, sin comerlo ni beberlo te has ido de mi lado. Me duele el que no te hayas parado a pensar, o no hayas dado muestras de ello, de que lo que sea que te ocurra, me está afectando a mi también.
Y si, tienes razón si dices que yo ya sabía en que berenjenal me metía, pero ahora viene lo que me mosquea: sabiendo como soy, que no te voy a pedir explicaciones si no me las puedes dar, que no te he exigido nada nunca, me dejes de lado sin ni siquiera decírmelo. Solo te pedí sinceridad para saber en cada momento como estaban las cosas y poder gestionar mis emociones de mejor modo posible y ni siquiera me has dado eso. Y no me lo has dado después de decirme que me creyera lo que estaba ocurriendo, después de decirme que no te habías dejado acariciar como yo lo he hecho, después de decirme que me ibas a echar de menos, después de compatir conmigo sonrisas que no te había visto antes, después de no poder quitar tus ojos de mi... Y cuando empiezo a creerme todo esto te apartas de mi sin ni siquiera decirme que estas pasando un mal momento y no quieres ni hablar ni ver a nadie.
Si, tengo un corazón enorme, tengo una gran capacidad empática y soy capaz de aceptar los límites de los demás por mucho que sobrepasen los míos, pero no vamos a pasarnos y voy a darme el lujo por primera vez de mosquearme contigo. Porque en mi gran corazón también hay una gran hipersensibilidad emocional y lo estoy pasando mal porque no me has dicho más que un "no estoy animada" y eso a mi no me dice nada... Y me cabrea que solo te haya pedido una cosa y no has sido capaz de decirme nada más.
Pero esto no te lo voy a decir ahora, no y no pensando en tí, sinó pensando en mi. Como no me dices nada no sé realmente como te encuentras y no sé, aunque pueda imaginar muchas cosas, si estas extremadamente bloqueada o es que sentarte a hablar conmigo te puede llevar a ver las cosas de un modo que ahora mismo no eres capaz de sostener. No tengo idea, y por eso mismo me voy a esperar a ver en que momento estas dispuesta a prestarme algo de tu tiempo y de un modo en el que pueda decirte esto y haga mella en tí.
Y lo peor de todo es que algo en mi se aferra todavía al que por mucho que duela esto ahora, peude que valga la pena. Durante un mes lo creía de veras, ahora, sin anda a lo que aferrarme no se porque coño lo sigo creyendo, pero es así.
Espero recordar mañana por la mañana que he colgado esto para borrarlo. Sé que esta noche no lo leerás y mañana tampoco lo harás. Pero no sea que los planetas se alineen y pase lo contrario. Porque quiero decírtelo yo, a la cara.
No sabes las ganas que tengo de verte
No sabes lo duro que se me hace saber que has compartido tu tiempo con otras personas y no conmigo
No sabes lo duro que se me hace escuchar a otras personas contarme cosas de ti que no me has contado tu
No sabes lo duro que es sentir que te has apartado de mi
No saber lo duro que se me hace no poder llorar ahora mismo
No sabes lo duro que se me hace no cojer el coche y plantarme en tu casa sencillamente porque es lo que me apetece
No sabes lo duro que es vivir con esta incertidumbre
Quiero tenerte cerca y que me sonrias y me mires como tantas veces has heho, que me tengas entre tua brazos y me digas que todo va a salir bien. Quiero que me beses y que te recostes entre mis brazos hasta quedarte dormida
No sabes lo duro que se me hace saber que has compartido tu tiempo con otras personas y no conmigo
No sabes lo duro que se me hace escuchar a otras personas contarme cosas de ti que no me has contado tu
No sabes lo duro que es sentir que te has apartado de mi
No saber lo duro que se me hace no poder llorar ahora mismo
No sabes lo duro que se me hace no cojer el coche y plantarme en tu casa sencillamente porque es lo que me apetece
No sabes lo duro que es vivir con esta incertidumbre
Quiero tenerte cerca y que me sonrias y me mires como tantas veces has heho, que me tengas entre tua brazos y me digas que todo va a salir bien. Quiero que me beses y que te recostes entre mis brazos hasta quedarte dormida
divendres, 22 de juliol del 2011
Se que no debería estar pensando en esto ni sonreir del modo que lo hago cuando recuerdo momentos vividos, aunque esto solo haya durado 1 mes... Pero no puedo evitarlo, la perdida de estos uno de los motivos por los que hoy tengo los ojos inchados...
Pero los recuerdo y me hace sonreir cuando me viene a la mente tu sonrisa, el brillo de tus ojos, como miras a tu hijo, como disfrutas viéndolo disfrutar, como os reis juntos... Y me hace emocionarme cuando recuerdo el modo en que me miras, como te vistes para que te vea, como sonries al verme mirándote... Y me dispara el rítmo cardiaco recordar tus manos buscandome bajo la mesa, tu labios al contacto con los mios, tus dientes mordiéndome, tus manos sobre mi cuerpo, tu espalda desnuda solo para mi, tu cuerpo retorciendose con mis suspiros, tu piel erizada por mis caricias,....
Pero los recuerdo y me hace sonreir cuando me viene a la mente tu sonrisa, el brillo de tus ojos, como miras a tu hijo, como disfrutas viéndolo disfrutar, como os reis juntos... Y me hace emocionarme cuando recuerdo el modo en que me miras, como te vistes para que te vea, como sonries al verme mirándote... Y me dispara el rítmo cardiaco recordar tus manos buscandome bajo la mesa, tu labios al contacto con los mios, tus dientes mordiéndome, tus manos sobre mi cuerpo, tu espalda desnuda solo para mi, tu cuerpo retorciendose con mis suspiros, tu piel erizada por mis caricias,....
dijous, 21 de juliol del 2011
Aunque no publique mucho últimamente sigo escribiendo, puede que incluso más que en muchas otras ocasiones. He entrado en el blog para acceder al de una amiga que me ha pedido que lea su última entrada, que me ha encantado la verdad, pero he visto el mio un poco abandonado así que he decidido escribir aquí directamente. No sé que saldrá de esto, ni siquiera si terminaré dándole a publicar entrada, ni siquiera si alguien me leerá esta vez, pero bueno, ahí va.
Me muero por verte, por escribirte, por oir tu voz, por saber de tí.
Me toca aceptar tanto tus límites como los míos pero duele.
Duele hacerlo sin saber apenas nada de tí desde hace tantos días.
Duele no saber que quiere decir que estes desbordada.
Duele que no quieras ni ver ni hablar con nadie.
Duele la incertidumbre. Y duele hasta el punto que mepiezo a escribir sobre ello y dejo de ver con claridad la pantalla del ordenador.
Cada vez que suena el movil espero que sea tu dándome señales de vida, haciéndome saber que a pesar de todo sigues pensando en mi. Pero no, hace días que m movil suena porque otra gente lo quiere, pero tu no. Hacia tiempo que no lloraba tanto como lo hago últimamente y sé que no es solo porque no me digas nada, sinó por todo lo que significa el no irte detrás y el cuidarme a mi misma....
Dios, me muero por oir tu voz y por que me digas que quieres verme y quieres volver a tener un día estupendo...
Me muero por verte, por escribirte, por oir tu voz, por saber de tí.
Me toca aceptar tanto tus límites como los míos pero duele.
Duele hacerlo sin saber apenas nada de tí desde hace tantos días.
Duele no saber que quiere decir que estes desbordada.
Duele que no quieras ni ver ni hablar con nadie.
Duele la incertidumbre. Y duele hasta el punto que mepiezo a escribir sobre ello y dejo de ver con claridad la pantalla del ordenador.
Cada vez que suena el movil espero que sea tu dándome señales de vida, haciéndome saber que a pesar de todo sigues pensando en mi. Pero no, hace días que m movil suena porque otra gente lo quiere, pero tu no. Hacia tiempo que no lloraba tanto como lo hago últimamente y sé que no es solo porque no me digas nada, sinó por todo lo que significa el no irte detrás y el cuidarme a mi misma....
Dios, me muero por oir tu voz y por que me digas que quieres verme y quieres volver a tener un día estupendo...
divendres, 8 de juliol del 2011
Te lo he dicho dos veces pero te lo habría dicho mil veces más
Esa camisa que llevabas hoy te sienta muy bien
Y me dejaba entrever aquello de lo que tanto he disfrutado y de lo que me muero por seguir disfrutando
Me ha permitido acariciar parte de esa piel tuya que tanto deseo desata en mi
Notar como tu atención dejaba de estar centrada en la pantalla del ordenador que tenías delante
Como hubieramos podido detener en esos intantes el tiempo para hacer durar aquellas caricias
Pero lo que más me ha gustado ha sido cuando te lo he dicho, tanto la primera como la segunda vez, y me has sonreido....
Esa camisa que llevabas hoy te sienta muy bien
Y me dejaba entrever aquello de lo que tanto he disfrutado y de lo que me muero por seguir disfrutando
Me ha permitido acariciar parte de esa piel tuya que tanto deseo desata en mi
Notar como tu atención dejaba de estar centrada en la pantalla del ordenador que tenías delante
Como hubieramos podido detener en esos intantes el tiempo para hacer durar aquellas caricias
Pero lo que más me ha gustado ha sido cuando te lo he dicho, tanto la primera como la segunda vez, y me has sonreido....
dissabte, 2 de juliol del 2011
Ahora
Ahora que he provado el sabor de tus labios, la suavidad de tu piel, el olor que desprendes, la humedad de tu sexo; ahora que he visto como puedes llegar a mirarme y que he descubierto que tenerte entre mis brazos me resulta mucho más agradable de lo que nunca hubiera imaginado; ahora no quiero que esto termine por algo que no tenga que ver exclusivamente con nosotras.
dimecres, 29 de juny del 2011
Todo lo que he podido hacer yo es mostrarte opciones que no conocías hasta el momento o no contemplavas como válidas. Y lo he hecho porque has estado receptiva a que lo hiciera. Pero todo lo demás lo has hecho tú.
Yo no te he dicho nada que tu no me hubieras dicho antes, cuando has estado perdida solo te he recordado palabras que has dicho teniendo serenidad, de modo que todos los cambios que se están produciendo en tu vida los has dirigido tu.
Puede que ahora mismo eso sea una gran carga sobre tu espalda dadas las primeras consecuencias de decidir sobre tu vida. Pero cuando todo esto acabe y sepas que tu vida porfin es tuya y te sonrie, te sentiras orgullosa de haber sido capaz de luchar por tu felicidad.
Yo no te he dicho nada que tu no me hubieras dicho antes, cuando has estado perdida solo te he recordado palabras que has dicho teniendo serenidad, de modo que todos los cambios que se están produciendo en tu vida los has dirigido tu.
Puede que ahora mismo eso sea una gran carga sobre tu espalda dadas las primeras consecuencias de decidir sobre tu vida. Pero cuando todo esto acabe y sepas que tu vida porfin es tuya y te sonrie, te sentiras orgullosa de haber sido capaz de luchar por tu felicidad.
dimarts, 28 de juny del 2011
No lo mereces. No te mereces que te traten mal, que te hagan sufrir, que volver a casa cada noche sea una angustia solo imaginando que te puedes encontrar al llegar, no te mereces pasar tu tiempo de descanso en estado de alerta, no te mereces ser el saco de descarga de los problemas de otro.
Mereces meterte en la cama por las noches tranquila, llegar a tu casa sonriendo al saber que en ese momento empieza tu día, despertarte un sábado soleado con ganas de salir a comerte el mundo, y tener a alguien al lado que te acepte y te quiera como eres y que sea esa persona en la que apoyarte para ir solucionando los problemas que la vida nos plantea.
Mereces cuidarte y ser feliz
Mereces meterte en la cama por las noches tranquila, llegar a tu casa sonriendo al saber que en ese momento empieza tu día, despertarte un sábado soleado con ganas de salir a comerte el mundo, y tener a alguien al lado que te acepte y te quiera como eres y que sea esa persona en la que apoyarte para ir solucionando los problemas que la vida nos plantea.
Mereces cuidarte y ser feliz
dimecres, 15 de juny del 2011
Que difícil
Que difícil se hace tenerte delante y no poder tocarte
Saberte deseosa de mi del mismo modo que lo estoy de ti
Y no poder dar rienda suelta a nuestros deseos
Ver tus piernas bajo esa falda que no enseña pero deja entrever
El paraiso que descubrí estos días y que me muero por volver a recorrer
Acariciar tu espalda sin poderte desprender de la ropa que la cubre
Y que no es más que una barrera entre tu piel y mis dedos
Reslizarme por tus rodillas subiendo poco a poco mi mano
Para tener que detenerme en tu manantial de placer
Sin poder entretenerme en sentir como tu cuerpo reacciona ante mis caricias
Nos escapamos para desatar tanta pasión contenida
Y en lugar de relajar nuestros cuerpos
Llegamos a un estado de excitación todavía mayor
Que me impide separar mis ojos un instante de ti
Podria pasarme horas mirándote y perdiéndome en esos ojos tuyos
Y recorrer cada milímetro de tus labios mientras me sonries
Saberte deseosa de mi del mismo modo que lo estoy de ti
Y no poder dar rienda suelta a nuestros deseos
Ver tus piernas bajo esa falda que no enseña pero deja entrever
El paraiso que descubrí estos días y que me muero por volver a recorrer
Acariciar tu espalda sin poderte desprender de la ropa que la cubre
Y que no es más que una barrera entre tu piel y mis dedos
Reslizarme por tus rodillas subiendo poco a poco mi mano
Para tener que detenerme en tu manantial de placer
Sin poder entretenerme en sentir como tu cuerpo reacciona ante mis caricias
Nos escapamos para desatar tanta pasión contenida
Y en lugar de relajar nuestros cuerpos
Llegamos a un estado de excitación todavía mayor
Que me impide separar mis ojos un instante de ti
Podria pasarme horas mirándote y perdiéndome en esos ojos tuyos
Y recorrer cada milímetro de tus labios mientras me sonries
Tus piernas
Quiero volver a perderme mirando esas piernas
Que volvería a recorrer con mis ojos, mis manos y labios
Tantas veces como me dejaras
Quiero volver a tenerte entre mis brazos
Acariciando tu piel y jugando con tu pelo entre mis dedos
Quiero volver a sentir desatarse nuestra pasión
Cuando nuestros labios entras en contacto
Y volver a ver como me miras
Sentirme tu fuente de deseo
Que volvería a recorrer con mis ojos, mis manos y labios
Tantas veces como me dejaras
Quiero volver a tenerte entre mis brazos
Acariciando tu piel y jugando con tu pelo entre mis dedos
Quiero volver a sentir desatarse nuestra pasión
Cuando nuestros labios entras en contacto
Y volver a ver como me miras
Sentirme tu fuente de deseo
dimarts, 7 de juny del 2011
No tengo apenas fuerzas para escribir nada y menos todo aquello que esta creando ahora mismo mi imaginación. Solo necesito descansar así que mejor me pongo a dormir. Pero no podía hacerlo sin escribirlo en algún lado:
Me encantaría que me dejaras un hueco en tu cama.
Descansa tu también, buenas noches preciosa.
Nos vemos mañana
Me encantaría que me dejaras un hueco en tu cama.
Descansa tu también, buenas noches preciosa.
Nos vemos mañana
dimecres, 1 de juny del 2011
Una madre
¿sabes como conseguiras ser la madre perfecta? Siendo su madre
Podras equivocarte un millon de veces, podrás no darle lo que quiera o necesite en algunos momentos, podras darle cosas que no le beneficien, podrás hacerle daño sin quererlo, podrás crearle traumas a los que más adelante tendrá que enfrentarse, podrás hacer mil cosas de un modo mejorable pero lo harás estando a su lado.
Así podrás intentar corregir ese millón de errrores, podrás ir aprendiendo que es lo que quiere y necesita y lo que no, podrás aprender que es aquelli que le hace bien, podrás aprender a no herirle, podrás ayudarle a superaf sus traumas, y podrás ir mejorando día a día.
Y podrás hacerlo estando y queriendo estar a su lado. Así que puedes seguir preocupándote, e intentando hacerlo lo mejor posible, porque es así como lograrás ser su madre perfecta. El sentirá que le quieres y que te tiene al lado y con eso un día le estará agradecido a la vida por la madre que le ha tocado.
Yo adoro a mi madre y el hará lo mismo con la suya. Y me encantaría poder llegar a verlo....
Podras equivocarte un millon de veces, podrás no darle lo que quiera o necesite en algunos momentos, podras darle cosas que no le beneficien, podrás hacerle daño sin quererlo, podrás crearle traumas a los que más adelante tendrá que enfrentarse, podrás hacer mil cosas de un modo mejorable pero lo harás estando a su lado.
Así podrás intentar corregir ese millón de errrores, podrás ir aprendiendo que es lo que quiere y necesita y lo que no, podrás aprender que es aquelli que le hace bien, podrás aprender a no herirle, podrás ayudarle a superaf sus traumas, y podrás ir mejorando día a día.
Y podrás hacerlo estando y queriendo estar a su lado. Así que puedes seguir preocupándote, e intentando hacerlo lo mejor posible, porque es así como lograrás ser su madre perfecta. El sentirá que le quieres y que te tiene al lado y con eso un día le estará agradecido a la vida por la madre que le ha tocado.
Yo adoro a mi madre y el hará lo mismo con la suya. Y me encantaría poder llegar a verlo....
Ausencia
No puedes desaparecer de mi vida cuando te apetece y querer volver a ella sin darme una explicacion
No puedes pretender que con una llamada todo se arregle y se olvide
No puedes pretender llenar años de ausencia con una carta diciendo que me quieres
No puedes sentarte delante mio a hacer ver que escuchas lo que te digo cuando tu respuesta no es mas que una lista de lamentaciones
No puedes pretender nada de mi cuando he hecho todo lo que he podido por nosotros y tu unica respuesta ha sido siempre la aunsencia
He dejado que condicionaras mi vida en casi todos los ambitos
Hay tantas situaciones que me llevan a recordarte que no hay un solo día en que no espere que un día me llames para decirme que quieres hablar conmigo
Hoy no ha sido menos
Algunos días lo llevo bien, otros no tanto, por suerte cada vez son menos los días malos
Y supongo que gracias a lo vivido (o no vivido) contigo hoy creo que los errores que tu cometiste conmigo yo no los repetiré el día que tenga hijos
Y aunque erraré de otras maneras espero que cuando quieran hablar conmigo sea capaz de sentarme delante de ellos y aunque no tenga las respuestas que esperen alguna si tenga
No sere la madre perfecta, solo espero no ser una madre que brille por su ausencia
No puedes pretender que con una llamada todo se arregle y se olvide
No puedes pretender llenar años de ausencia con una carta diciendo que me quieres
No puedes sentarte delante mio a hacer ver que escuchas lo que te digo cuando tu respuesta no es mas que una lista de lamentaciones
No puedes pretender nada de mi cuando he hecho todo lo que he podido por nosotros y tu unica respuesta ha sido siempre la aunsencia
He dejado que condicionaras mi vida en casi todos los ambitos
Hay tantas situaciones que me llevan a recordarte que no hay un solo día en que no espere que un día me llames para decirme que quieres hablar conmigo
Hoy no ha sido menos
Algunos días lo llevo bien, otros no tanto, por suerte cada vez son menos los días malos
Y supongo que gracias a lo vivido (o no vivido) contigo hoy creo que los errores que tu cometiste conmigo yo no los repetiré el día que tenga hijos
Y aunque erraré de otras maneras espero que cuando quieran hablar conmigo sea capaz de sentarme delante de ellos y aunque no tenga las respuestas que esperen alguna si tenga
No sere la madre perfecta, solo espero no ser una madre que brille por su ausencia
dimarts, 31 de maig del 2011
diumenge, 29 de maig del 2011
Vámonos de fiesta
Hagámoslo ahora cuando estoy dispuesta a jugar, a bailar y a seducirte tan solo haciéndote bailar bien pegada a mi y a mi ritmo. Haciéndote sentir mi piel tan cerca de la tuya que confundas mi calor con el tuyo, hablándote tan cerca y bajito al oïdo que dudes si te digo algo o si me lees los pensamientos, respirando tan cerca de tu cuello que rodo el vello de tu cuerpo se erice aun y con la duda de cuales son mis intenciones.
Déjame quitarme la coraza, despojarme de mi autocontrol y hacer aquello que más deseo aunque sea solo por una noche. Prometo demostrarte porque vale la pena intentarlo. Abrete a mi, déjame acercarme, déjame decirte lo que significa compartir algo contigo para mi, déjame tocarte sin miedos. Déjame intentar demostrarte que pueden darte mucho más de lo recibido hasta ahora. Déjame intentar demostrarte como puedo quererte, solo podré hacerlo si tú me dejas.
Solo pido que te dejes sentir y me dejes besarte en ese mismo instante.
Déjame quitarme la coraza, despojarme de mi autocontrol y hacer aquello que más deseo aunque sea solo por una noche. Prometo demostrarte porque vale la pena intentarlo. Abrete a mi, déjame acercarme, déjame decirte lo que significa compartir algo contigo para mi, déjame tocarte sin miedos. Déjame intentar demostrarte que pueden darte mucho más de lo recibido hasta ahora. Déjame intentar demostrarte como puedo quererte, solo podré hacerlo si tú me dejas.
Solo pido que te dejes sentir y me dejes besarte en ese mismo instante.
dissabte, 28 de maig del 2011
Te miro
Te miro y sé que este no es nuestro momento
Te miro y sé que este sueño no se va a hacer realidad
Te miro y sé que quieras o no ahora no puedes
Te miro y sé que lo que tengo de tí ahora es todo lo que puedes darme
Te miro e intento no verte como lo he hecho hasta ahora
Te miro e intento no ver aquello que aun y saber que no tendré, sigo deseando
Te miro e intento dejar de mirarte
Te miro e intento dejar de ver aquello que solo está en mi retina
Te miro y no puedo dejar de verte preciosa
Te miro y no puedo dejar de buscar señales de que algun día será posible
Te miro y no puedo dejar de pensar que no me miras como a los demás
Te miro y no puedo dejar de mirarte
Te miro y busco una razón para dejar de mirarte como lo hago
Te miro y busco alguna brecha en tu perfección
Te miro y busco un solo motivo para dejar de quererte como te quiero
Te miro y busco algo que realmente no quiero encontrar
Pero aunque no me guste y no quiera hoy no te he mirado igual que antes de ayer y espero que este cambio siga adelante. No me gusta y no quiero ni siquiera pensar en mirarte menos y de otro modo, pero es lo que necesito. Y aunque lo que quiero y lo que necesito en este momento no van de la mano creo que es hora de volver a intentar cuidarme un poco.
Te miro y no se como dejar de mirarte como lo hago
Te miro y sé que este sueño no se va a hacer realidad
Te miro y sé que quieras o no ahora no puedes
Te miro y sé que lo que tengo de tí ahora es todo lo que puedes darme
Te miro e intento no verte como lo he hecho hasta ahora
Te miro e intento no ver aquello que aun y saber que no tendré, sigo deseando
Te miro e intento dejar de mirarte
Te miro e intento dejar de ver aquello que solo está en mi retina
Te miro y no puedo dejar de verte preciosa
Te miro y no puedo dejar de buscar señales de que algun día será posible
Te miro y no puedo dejar de pensar que no me miras como a los demás
Te miro y no puedo dejar de mirarte
Te miro y busco una razón para dejar de mirarte como lo hago
Te miro y busco alguna brecha en tu perfección
Te miro y busco un solo motivo para dejar de quererte como te quiero
Te miro y busco algo que realmente no quiero encontrar
Pero aunque no me guste y no quiera hoy no te he mirado igual que antes de ayer y espero que este cambio siga adelante. No me gusta y no quiero ni siquiera pensar en mirarte menos y de otro modo, pero es lo que necesito. Y aunque lo que quiero y lo que necesito en este momento no van de la mano creo que es hora de volver a intentar cuidarme un poco.
Te miro y no se como dejar de mirarte como lo hago
dijous, 19 de maig del 2011
Suelo de Canicas
Marta Botía me preguntó porqué quise tatuarme las primeras líneas de Suelo de Canicas.
La respuesta es muy sencilla: el año que salió el segundo disco de Ella Baila Sola yo lo estaba pasando mal por diferentes motivos que no voy a contar ahora, y todo el disco, EBS, y en concreto esa canción fueron la banda sonora de una época en la que sentía que lo único que me mantenía a flote era la música, y que gracias a ella podía seguir andando por un suelo de arenas movedizas.
Esa canción me ayudó a salir adelante y a fecha de hoy lo sigue haciendo. Hay días en los que siento que nada va a salir bien, en los que no se porque espero porque nunca pasa nada, en los que pienso que solo yo sé curarme las heridas y que nadie va a venir a aprender a hacerlo, en los que me canso de andar desatando nudos y lazos. En días como esos, como hoy, busco la canción en mi ipod, le doy al repetidor y después de escuchar la canción una y otra vez recuerdo que yo se seguir de pie sobre mi vida porque aprendí a andar en un suelo lleno de canicas.
Así que a Marta solo le puedo dar las gracias por haber escrito esa canción en su día porque es mi gran apoyo cuando me siento totalmente perdida.
La respuesta es muy sencilla: el año que salió el segundo disco de Ella Baila Sola yo lo estaba pasando mal por diferentes motivos que no voy a contar ahora, y todo el disco, EBS, y en concreto esa canción fueron la banda sonora de una época en la que sentía que lo único que me mantenía a flote era la música, y que gracias a ella podía seguir andando por un suelo de arenas movedizas.
Esa canción me ayudó a salir adelante y a fecha de hoy lo sigue haciendo. Hay días en los que siento que nada va a salir bien, en los que no se porque espero porque nunca pasa nada, en los que pienso que solo yo sé curarme las heridas y que nadie va a venir a aprender a hacerlo, en los que me canso de andar desatando nudos y lazos. En días como esos, como hoy, busco la canción en mi ipod, le doy al repetidor y después de escuchar la canción una y otra vez recuerdo que yo se seguir de pie sobre mi vida porque aprendí a andar en un suelo lleno de canicas.
Así que a Marta solo le puedo dar las gracias por haber escrito esa canción en su día porque es mi gran apoyo cuando me siento totalmente perdida.
Monny dice que voy cumpliendo sueños
Moony dice que voy cumpliendo sueños
Pero yo siento que hay uno que se me escapa
Pero yo siento que hay uno que se me escapa
dimecres, 18 de maig del 2011
¿Nos vamos?
-¿Nos vamos?
-¿A dónde?
-A donde sea. Eso no importa. Pero si es lo que quieres, nos vamos.
Hay situaciones en la vida que llegan a hacerse insostenibles. Hay momentos en los que parece que tu cuerpo ya no aguanta más y que por mucho que sepas que hay problemas que no se van ni se solucionan poniendo distancia, esta parece la única salida para coger las riendas de tu vida, romper con aquello que no te gusta y empezar de nuevo, no desde 0 pero si desde un nuevo punto de partida, donde ya no parece todo imposible y sientes que vuelves a tener margen de maniobra.
Miriam no le prometía nada. Siempre le había dicho que no le podía prometer nada. Que la única seguridad de la que disponía era del presente immediato y que no iba a engañarla con la promesa de que todo iba a cambiar. Pero en ese momento, en ese presente immediato tenía algo muy claro:
-Tengo las fuerzas y las ganas para coger lo imprescindible e intentarlo. Ahora mismo tengo valor para llevarte ahí donde haga falta y mover ficha para hacer lo que esté en mi mano para intentar que mañana nuestro nivel de estrés haya bajado. Además, no es un gesto altruista Neus. A mi, hoy por hoy también se me hace casi todo una montaña, e imaginarme en otro lado montando una vida nueva, contigo al lado, se me antoja maravilloso.
Neus se lo había dicho en más de una ocasión pero en parte lo decía porque sabía que aquello no iba a ocurrir. Era demasiado arriesgado hacer aquello. Claro que podía salir bien, pero para darle ese vuelco a sus vidas tenían que tenerlo muy claro y ambas se encotraban en momentos diferentes en sus vidas. Pero aunque fuera así las dos estaban en un punto en el que o hacían algo o acabarían enloqueciendo y Miriam era incapaz de irse lejos si no era con Neus.
Echaría de menos a toda su gente, pero sabía que no las iba a perder poniendo distancia para recuperar las riendas de su vida. Pero a Neus no quería echarla de menos, a Neus la quería más cerca de lo que la tenía en ese momento y eso era lo más peligroso de todo. No le estaba pidiendo solo el irse a vivir a otro lado, sinó que le estaba proponiendo el romper con todo lo que las ataba donde estaban para iniciar una vida juntas lejos de ahí.
-¿Sabes que es una locura?
-Lo sé. Igual que también sé que por eso quiero hacerlo. Porque la vida que estamos llevando ahora mismo no nos hace ningún bien. Porque ambas estamos llevando nuestro cuerpo al límite diariamente. Y porque no puedo pasar ni un segundo más cerca de tí sin poder besarte y no puedo volver a dormir contigo sin sentir tu cuerpo cerca y no puedo seguir mirándote a los ojos y fingir que no te deseo.
Neus la miró fijamente a los ojos. No buscaba más que una confirmación de lo que le había dicho. Buscaba la seguridad de que esas palabras eran ciertas y no había intención de hacerle daño detrás de ellas. Y lo encontró. Miriam le estaba diciendo que se fueran a donde hiciera falta a iniciar una nueva vida y a hacerlo juntas, mirando en la misma dirección y cogidas de la mano.
-Vámonos.
-¿A dónde?
-A donde sea. Eso no importa. Pero si es lo que quieres, nos vamos.
Hay situaciones en la vida que llegan a hacerse insostenibles. Hay momentos en los que parece que tu cuerpo ya no aguanta más y que por mucho que sepas que hay problemas que no se van ni se solucionan poniendo distancia, esta parece la única salida para coger las riendas de tu vida, romper con aquello que no te gusta y empezar de nuevo, no desde 0 pero si desde un nuevo punto de partida, donde ya no parece todo imposible y sientes que vuelves a tener margen de maniobra.
Miriam no le prometía nada. Siempre le había dicho que no le podía prometer nada. Que la única seguridad de la que disponía era del presente immediato y que no iba a engañarla con la promesa de que todo iba a cambiar. Pero en ese momento, en ese presente immediato tenía algo muy claro:
-Tengo las fuerzas y las ganas para coger lo imprescindible e intentarlo. Ahora mismo tengo valor para llevarte ahí donde haga falta y mover ficha para hacer lo que esté en mi mano para intentar que mañana nuestro nivel de estrés haya bajado. Además, no es un gesto altruista Neus. A mi, hoy por hoy también se me hace casi todo una montaña, e imaginarme en otro lado montando una vida nueva, contigo al lado, se me antoja maravilloso.
Neus se lo había dicho en más de una ocasión pero en parte lo decía porque sabía que aquello no iba a ocurrir. Era demasiado arriesgado hacer aquello. Claro que podía salir bien, pero para darle ese vuelco a sus vidas tenían que tenerlo muy claro y ambas se encotraban en momentos diferentes en sus vidas. Pero aunque fuera así las dos estaban en un punto en el que o hacían algo o acabarían enloqueciendo y Miriam era incapaz de irse lejos si no era con Neus.
Echaría de menos a toda su gente, pero sabía que no las iba a perder poniendo distancia para recuperar las riendas de su vida. Pero a Neus no quería echarla de menos, a Neus la quería más cerca de lo que la tenía en ese momento y eso era lo más peligroso de todo. No le estaba pidiendo solo el irse a vivir a otro lado, sinó que le estaba proponiendo el romper con todo lo que las ataba donde estaban para iniciar una vida juntas lejos de ahí.
-¿Sabes que es una locura?
-Lo sé. Igual que también sé que por eso quiero hacerlo. Porque la vida que estamos llevando ahora mismo no nos hace ningún bien. Porque ambas estamos llevando nuestro cuerpo al límite diariamente. Y porque no puedo pasar ni un segundo más cerca de tí sin poder besarte y no puedo volver a dormir contigo sin sentir tu cuerpo cerca y no puedo seguir mirándote a los ojos y fingir que no te deseo.
Neus la miró fijamente a los ojos. No buscaba más que una confirmación de lo que le había dicho. Buscaba la seguridad de que esas palabras eran ciertas y no había intención de hacerle daño detrás de ellas. Y lo encontró. Miriam le estaba diciendo que se fueran a donde hiciera falta a iniciar una nueva vida y a hacerlo juntas, mirando en la misma dirección y cogidas de la mano.
-Vámonos.
Me encanta esa sonrisa tuya
Me encanta que te metas conmigo del modo que lo haces
Me encanta que te guste picarme y ponerme roja
Me encanta seguir sientiéndote cerca como lo hacía antes de hacerte saber que me encantaría tener algo más contigo
Pero mujer, no me provoques de este modo, no me des pie a jugar, porque yo también se hacerlo y como me ponga a ello llegará un momento en el que seas tu la que te quedes sin palabras y entonces no sé como podré contenerme de no romper ese silencio de incertidumbre con uno de esos besos que hay quien dice que te harían no desengancharte de mí
Me encanta que te metas conmigo del modo que lo haces
Me encanta que te guste picarme y ponerme roja
Me encanta seguir sientiéndote cerca como lo hacía antes de hacerte saber que me encantaría tener algo más contigo
Pero mujer, no me provoques de este modo, no me des pie a jugar, porque yo también se hacerlo y como me ponga a ello llegará un momento en el que seas tu la que te quedes sin palabras y entonces no sé como podré contenerme de no romper ese silencio de incertidumbre con uno de esos besos que hay quien dice que te harían no desengancharte de mí
dimarts, 17 de maig del 2011
Quiero hacerte saber como se debe amar a una mujer.
Te quiero dormida entre las sábanas de mi cama
Para quitarme yo la ropa y meterme dentro contigo
Podría calentar tu cuerpo sin tocarte
Con solo mirarte y hablarte podría hacer que entraras en calor
Quiero perderme en esos ojos que últimamemte veo brillar tanto
Quiero pasar mis dedos por ese pelo que envidio cuando roza tu cara
Quiero sentir tus manos frías en mi nuca desenado que mis labios se acerquen a los tuyos para fundirnos en un beso que convertir en eterno mientras dure.
Quiero lograr que te deshagas entre mis manos mientras las llemas de mis dedos, mis labios, mi lengua y mi aliento juegan a acelerar tu ritmo cardíaco.
Quiero que me mires y me pidas que no pare.
Quiero hacerte saber como se debe amar a una mujer.
Para quitarme yo la ropa y meterme dentro contigo
Podría calentar tu cuerpo sin tocarte
Con solo mirarte y hablarte podría hacer que entraras en calor
Quiero perderme en esos ojos que últimamemte veo brillar tanto
Quiero pasar mis dedos por ese pelo que envidio cuando roza tu cara
Quiero sentir tus manos frías en mi nuca desenado que mis labios se acerquen a los tuyos para fundirnos en un beso que convertir en eterno mientras dure.
Quiero lograr que te deshagas entre mis manos mientras las llemas de mis dedos, mis labios, mi lengua y mi aliento juegan a acelerar tu ritmo cardíaco.
Quiero que me mires y me pidas que no pare.
Quiero hacerte saber como se debe amar a una mujer.
Me encanta verte sonreir
Me encanta verte sonreir. Me encanta verte con esos ojos brillantes cuando me miras mientras me hablas o me escuchas. No se si lo sabes pero últimamente, aunque nada en tu vida haya cambiado, estas mas bonita que nunca. Cada día que te veo lo pienso y me muero por decírtelo.
diumenge, 15 de maig del 2011
Me despierto y veo el sol entrar por al ventana y apesar de haber disfrutado de la noche como hacía tiempo que no lo hacía, has sido mi primer pensamiento.
Si al despertarme te hubiera encontrado danzando por la casa te aseguro que no estaría tumbada en el sofá escribiendo, sino que te hubiera llevado a disfrutar de esta maravillosa tarde de domingo. La playa, el río, la montaña, el parque, cualquier lugar es válido si se trata de pasar un buen rato a tu lado.
No sé que estarás haciendo, no sé ni siquiera si en algun momento del día te acuerdas de mi.
Si al despertarme te hubiera encontrado danzando por la casa te aseguro que no estaría tumbada en el sofá escribiendo, sino que te hubiera llevado a disfrutar de esta maravillosa tarde de domingo. La playa, el río, la montaña, el parque, cualquier lugar es válido si se trata de pasar un buen rato a tu lado.
No sé que estarás haciendo, no sé ni siquiera si en algun momento del día te acuerdas de mi.
dissabte, 14 de maig del 2011
No te vayas. Sé que puede resultar muy tentador. Sé que parece una vía de escape fácil y rápida. Se que hay momentos en los que desearáis desaparecer de donde estés y aparecer ahí. Lejos de todo lo malo que te rodea y cerca de algo que ya conoces y se te antoja tranquilizador.
Pero no te vayas tan lejos porfavor, no lo hagas. Puede que sea lo más egoista que te haya pedido nunca, pero no te quiero tan lejos de mi. No quiero notar tu ausencia. A mi no se me antoa nada agradable.
Pero no te vayas tan lejos porfavor, no lo hagas. Puede que sea lo más egoista que te haya pedido nunca, pero no te quiero tan lejos de mi. No quiero notar tu ausencia. A mi no se me antoa nada agradable.
Miro tus ojos y veo aquello que me gusta de tí cuando sonries.
Miro tus ojos y veo aquello que te hace daño cuando me lo cuentas.
Miro tus ojos y veo un oceano donde perderme a descubir todo aquello que tienes por ofrecer.
Miro tus ojos y veo un oceano donde perderme cuando siento que de lo que me rodea lo único que me serviría sería hacerlo.
Miro tus ojos y veo aquello que me dejas ver de ti.
Miro tus ojos y espero ver algo que hoy por hoy no muestras.
Miro tus ojos y espero que llegue el día en que derrochen felicidad.
Miro tus ojos y espero que llegue el día en que los mire tansolo por disfrutar de ellos y no también para descubrir como te encuentras.
Y llegará. Te lo mereces.
Miro tus ojos y veo aquello que te hace daño cuando me lo cuentas.
Miro tus ojos y veo un oceano donde perderme a descubir todo aquello que tienes por ofrecer.
Miro tus ojos y veo un oceano donde perderme cuando siento que de lo que me rodea lo único que me serviría sería hacerlo.
Miro tus ojos y veo aquello que me dejas ver de ti.
Miro tus ojos y espero ver algo que hoy por hoy no muestras.
Miro tus ojos y espero que llegue el día en que derrochen felicidad.
Miro tus ojos y espero que llegue el día en que los mire tansolo por disfrutar de ellos y no también para descubrir como te encuentras.
Y llegará. Te lo mereces.
dilluns, 9 de maig del 2011
Como habían hecho otras tantas veces Miriam pasó la tarde con Neus y el peque. Cenaron en su casa y después de acostar al hijo de Neus se quedaron solas escuchando música con un par de copas de vino acompañándolas. Esta vez estaban en el comedor del nuevo hogar de Neus, sentadas en el sofà.
Sin saber muy bien como la conversación las llevó a eso, Neus dijo:
-¿Recuerdas cuando te dije que ni sentia ni pensaba?
El día en que por fin Miriam fue capaz de decirle a Neus lo que sentía por ella le respondió eso, de modo que Miriam se rió.
-¿Crees que he podido olvidar aquella conversación?
Entonces fue Neus la que se rió.
-Quiero volver a sentir, pero tengo miedo. Tengo miedo de volver a sufrir, tengo miedo de abrirle las puertas de nuevo a algo que de entrada me llama y me tienta. Pero lo he hecho otras veces y siempre he acabado sufriendo. Y no quiero volver a pasar por eso.
Miriam se la quedó mirando en silencio. No sabía muy bien como responder a aquello. Le vinieron a la mente aquellos momentos en los que ella le había dicho que se quitara los pájaros de la cabeza y se lanzara hacia aquello que deseaba, que valía la pena intentar hacer realidad aquello que soñaba y que si se llevaba un desengaño ya se repondría. Pero esa reflexión en eso momento no la convencía.
-Nadie puede prometerte que el abrirte a volver a sentir para disfrutar de aquello que se te antoja agradable no te implique volver a sufrir. Y no voy ha hacerlo yo. Pero creo que si ha llegado el momento en que vuelves a querer sentir, debe ser que ha llegado el momento en el que puedes empezar a abrirte de nuevo. No te fuerces, date la oportunidad de no correr y hacer las cosas a un ritmo que no te resulte extremadamente vertiginoso...
-¿Me ayudas?
Desde la primera frase a Miriam le había parecido entender que Neus quería que fuera ella la que la hiciera sentir de nuevo. Pero no tenía porque ser así. Nada había cambiado desde que le habló de sus sentimientos. Había contado la una con la otra como lo habían hecho hasta entonces, de modo que esa podía ser una charla como cualquier otra. Pero antes de empezarla, Neus se había girado en el sofá para mirarla de frente, con las piernas cruzadas y una posición que parecía de protección. Y aunque esa última pregunta parecía muy esclarecedora, Miriam necesitaba saber que era lo que Neus le estaba pidiendo exactamente.
-¿Qué me estas pidiendo?
Nues la miró con cara de no querer responder a eso en voz alta, pero entendió la necesidad de Miriam de que lo hiciera. Cogió aire.
-Después de todo lo vivido tengo ganas de volver a sentir. Y las ganas no me vienen porque si. Me vienen porque tengo alguien a mi lado que me las provoca. Pero al temor de poder sufrir como hasta el momento lo he podido hacer se le suma el temor de embarcarme en algo totalmente desconocido para mi.
-¿Te da miedo que te haga sentir, que te guste, que luego pueda hacerte daño y que además no sepas como gestionar que te guste estar con una mujer?
-Si.
Miriam empezó a acariciar una de las manos de Neus.
-Puedo intentar romper un poco esa barrera física que llevas puesta. Sin prisas, sin necesidad de correr, dándote el tiempo que necesites para recuperar algo de confianza. Si te gusta, puedo repetirlo.
Con la otra mano acarició su rostro al tiempo que la miraba a los ojos.
-Puedo dar un paso más cuando te creas capaz de no sentirte superada por las emociones.
Una lágrima cayó por el rostro de Neus.
-¿Porqué estas dispuesta a tanto por mi?
-Porque no quiero verte sufrir y menos ser la responsable de ello. Y si para que esto salga lo mejor posible tenemos que hacer las cosas despacio, a tu ritmo, no tengo nignun problema en sea así.
Neus se secó las lágrimas. Se acercó a Miriam. Le temblaban las manos y no sabía como tocarla. Miriam le cogió una mano y se la puso en su cara.
-Neus, no tienes que aprender a besar a una mujer. Tenemos que aprender a besarnos las dos. Pero si quieres puedo mostrarte como creo que lo podemos hacer.
Neus se rió. Se la quedó mirando fijamente y le asintió.
Miriam se levantó, le tendió la mano a Neus que la miró dubitativa pero no vaciló al seguirla. Se la llevó a la cama. Corrió las sábanas y la tumbó en ella.
-Si hago cualquier cosa con la que no te sientes cómoda solo tienes que decírmelo. Te he traido a la cama para estar más cómodas pero tienes que saber que mi intención ahora mismo no es hacerte el amor. Creo que puedo hacer otra cosa para que tu cuerpo pueda volver a sentir y no sienta tanto vértigo de hacerlo.
Neus no acavaba de entender aquello. Nunca la habían llevado a la cama sin intención de acostarse con ella. Como tampoco nadie se había detenido a escuchar su cuerpo. Miriam se tumbó a su lado. Empezó apartándole el pelo de la cara, acariciándole el rostro, los labios y el cuello para detenerse de nuevo luego en los labios. Mirarla fijamente a los ojos para luego besarla dulcemente. Sus labios jugaron a conocerse, a saborearse. Sus bocas se abrian entre tímidas y deseosas hasta que sus lenguas se encontraron. Una de las manos de Miriam estaba bajo la camisa de Neus acariciando esa piel suave y fría, haciendo que su vello se erizara.
-¿Estás bien?
-Creo que sí. Pero se ma hace rara tanta delicadeza... Nunca me habían besado así.
-No te estoy besando yo Neus, lo estamos haciendo las dos.
-Pues nunca me había besado con nadie con tanta delicadeza.
Miriam volvió a besarla para luego dejar de hacerlo y desabrocharle los botones de la camisa con la única intención de tener mayor facilidad para acariciarla.
-No eres la única que tiene miedo aquí. A mi también me da miedo sufrir con esto. Y yo no tengo miedo a que no sepas como gestionar como estar con una mujer. Tengo miedo a que termines descubriendo que no quieres estar conmigo.
Le sacó la camisa y siguió acariciándola. Neus seguía callado porque sabía que Miriam no había acabado de hablar.
-Pero si ambas queremos estar aquí en este momento yo no pienso perdérmelo.
Se pasaron la noche acariciándose. Primero fue Miriam la que terminó desnudando a Neus para tener un mayor márgen de movimiento por su cuerpo y cuando vió como el vello se le erizó fue ella la que quiso intentar hacer lo mismo con ella. Empezó acariciándole un brazo, sacándole la camiseta, pidiéndole sin palabras que se tumbara en la cama y la dejara intentar acariciarla del mismo modo. Le quitó los pantalones y bajó la iluminación de la habitación, pues ella también escuchaba el cuero de Miriam y sabía que así estaría más cómoda, pero dejó suficiente luz para moverse en confianza al tiempo que descubria con las manos y los ojos el cuerpo que la que hasta entonces ahbái sido su amiga, escondía bajo aquella pose de seguridad.
Acabaron las dos desnudas en la cama, abrazadas y acariciándose hasta que cayeron dormidas. A la mañana siguiente, cuando Neus abrió los ojos, seguían abrazadas. Miriam todavía dormía. Se quedó mirando su rostro. Parecía en paz. Lo acarició suavemente para no despertarla y no pudo resistir la tentación de besarla. Al contacto con los labios de Neus, Miriam despertó.
-Buenos días...
-Buenos días. ¿Sabes que? Sigo teniendo vértigo, pero de momento sigo teniendo ganas de intentarlo.
Sin saber muy bien como la conversación las llevó a eso, Neus dijo:
-¿Recuerdas cuando te dije que ni sentia ni pensaba?
El día en que por fin Miriam fue capaz de decirle a Neus lo que sentía por ella le respondió eso, de modo que Miriam se rió.
-¿Crees que he podido olvidar aquella conversación?
Entonces fue Neus la que se rió.
-Quiero volver a sentir, pero tengo miedo. Tengo miedo de volver a sufrir, tengo miedo de abrirle las puertas de nuevo a algo que de entrada me llama y me tienta. Pero lo he hecho otras veces y siempre he acabado sufriendo. Y no quiero volver a pasar por eso.
Miriam se la quedó mirando en silencio. No sabía muy bien como responder a aquello. Le vinieron a la mente aquellos momentos en los que ella le había dicho que se quitara los pájaros de la cabeza y se lanzara hacia aquello que deseaba, que valía la pena intentar hacer realidad aquello que soñaba y que si se llevaba un desengaño ya se repondría. Pero esa reflexión en eso momento no la convencía.
-Nadie puede prometerte que el abrirte a volver a sentir para disfrutar de aquello que se te antoja agradable no te implique volver a sufrir. Y no voy ha hacerlo yo. Pero creo que si ha llegado el momento en que vuelves a querer sentir, debe ser que ha llegado el momento en el que puedes empezar a abrirte de nuevo. No te fuerces, date la oportunidad de no correr y hacer las cosas a un ritmo que no te resulte extremadamente vertiginoso...
-¿Me ayudas?
Desde la primera frase a Miriam le había parecido entender que Neus quería que fuera ella la que la hiciera sentir de nuevo. Pero no tenía porque ser así. Nada había cambiado desde que le habló de sus sentimientos. Había contado la una con la otra como lo habían hecho hasta entonces, de modo que esa podía ser una charla como cualquier otra. Pero antes de empezarla, Neus se había girado en el sofá para mirarla de frente, con las piernas cruzadas y una posición que parecía de protección. Y aunque esa última pregunta parecía muy esclarecedora, Miriam necesitaba saber que era lo que Neus le estaba pidiendo exactamente.
-¿Qué me estas pidiendo?
Nues la miró con cara de no querer responder a eso en voz alta, pero entendió la necesidad de Miriam de que lo hiciera. Cogió aire.
-Después de todo lo vivido tengo ganas de volver a sentir. Y las ganas no me vienen porque si. Me vienen porque tengo alguien a mi lado que me las provoca. Pero al temor de poder sufrir como hasta el momento lo he podido hacer se le suma el temor de embarcarme en algo totalmente desconocido para mi.
-¿Te da miedo que te haga sentir, que te guste, que luego pueda hacerte daño y que además no sepas como gestionar que te guste estar con una mujer?
-Si.
Miriam empezó a acariciar una de las manos de Neus.
-Puedo intentar romper un poco esa barrera física que llevas puesta. Sin prisas, sin necesidad de correr, dándote el tiempo que necesites para recuperar algo de confianza. Si te gusta, puedo repetirlo.
Con la otra mano acarició su rostro al tiempo que la miraba a los ojos.
-Puedo dar un paso más cuando te creas capaz de no sentirte superada por las emociones.
Una lágrima cayó por el rostro de Neus.
-¿Porqué estas dispuesta a tanto por mi?
-Porque no quiero verte sufrir y menos ser la responsable de ello. Y si para que esto salga lo mejor posible tenemos que hacer las cosas despacio, a tu ritmo, no tengo nignun problema en sea así.
Neus se secó las lágrimas. Se acercó a Miriam. Le temblaban las manos y no sabía como tocarla. Miriam le cogió una mano y se la puso en su cara.
-Neus, no tienes que aprender a besar a una mujer. Tenemos que aprender a besarnos las dos. Pero si quieres puedo mostrarte como creo que lo podemos hacer.
Neus se rió. Se la quedó mirando fijamente y le asintió.
Miriam se levantó, le tendió la mano a Neus que la miró dubitativa pero no vaciló al seguirla. Se la llevó a la cama. Corrió las sábanas y la tumbó en ella.
-Si hago cualquier cosa con la que no te sientes cómoda solo tienes que decírmelo. Te he traido a la cama para estar más cómodas pero tienes que saber que mi intención ahora mismo no es hacerte el amor. Creo que puedo hacer otra cosa para que tu cuerpo pueda volver a sentir y no sienta tanto vértigo de hacerlo.
Neus no acavaba de entender aquello. Nunca la habían llevado a la cama sin intención de acostarse con ella. Como tampoco nadie se había detenido a escuchar su cuerpo. Miriam se tumbó a su lado. Empezó apartándole el pelo de la cara, acariciándole el rostro, los labios y el cuello para detenerse de nuevo luego en los labios. Mirarla fijamente a los ojos para luego besarla dulcemente. Sus labios jugaron a conocerse, a saborearse. Sus bocas se abrian entre tímidas y deseosas hasta que sus lenguas se encontraron. Una de las manos de Miriam estaba bajo la camisa de Neus acariciando esa piel suave y fría, haciendo que su vello se erizara.
-¿Estás bien?
-Creo que sí. Pero se ma hace rara tanta delicadeza... Nunca me habían besado así.
-No te estoy besando yo Neus, lo estamos haciendo las dos.
-Pues nunca me había besado con nadie con tanta delicadeza.
Miriam volvió a besarla para luego dejar de hacerlo y desabrocharle los botones de la camisa con la única intención de tener mayor facilidad para acariciarla.
-No eres la única que tiene miedo aquí. A mi también me da miedo sufrir con esto. Y yo no tengo miedo a que no sepas como gestionar como estar con una mujer. Tengo miedo a que termines descubriendo que no quieres estar conmigo.
Le sacó la camisa y siguió acariciándola. Neus seguía callado porque sabía que Miriam no había acabado de hablar.
-Pero si ambas queremos estar aquí en este momento yo no pienso perdérmelo.
Se pasaron la noche acariciándose. Primero fue Miriam la que terminó desnudando a Neus para tener un mayor márgen de movimiento por su cuerpo y cuando vió como el vello se le erizó fue ella la que quiso intentar hacer lo mismo con ella. Empezó acariciándole un brazo, sacándole la camiseta, pidiéndole sin palabras que se tumbara en la cama y la dejara intentar acariciarla del mismo modo. Le quitó los pantalones y bajó la iluminación de la habitación, pues ella también escuchaba el cuero de Miriam y sabía que así estaría más cómoda, pero dejó suficiente luz para moverse en confianza al tiempo que descubria con las manos y los ojos el cuerpo que la que hasta entonces ahbái sido su amiga, escondía bajo aquella pose de seguridad.
Acabaron las dos desnudas en la cama, abrazadas y acariciándose hasta que cayeron dormidas. A la mañana siguiente, cuando Neus abrió los ojos, seguían abrazadas. Miriam todavía dormía. Se quedó mirando su rostro. Parecía en paz. Lo acarició suavemente para no despertarla y no pudo resistir la tentación de besarla. Al contacto con los labios de Neus, Miriam despertó.
-Buenos días...
-Buenos días. ¿Sabes que? Sigo teniendo vértigo, pero de momento sigo teniendo ganas de intentarlo.
Ahora tengo una extraña sensación de paz y de esperanza. Yo solo quería una respuesta, saber lo que sentías por mí para poder seguir adelante con mi vida y dejar de buscar en la dirección que lo estaba haciendo que solo y exclusivamente me llevaba a tí. Y ahora tengo la sensación de que no buscaba mal, y que lo único que tengo que hacer es tener paciencia y esperar a que seas capaz de dejarte sentir de nuevo y que en ese momento puede que me busques, o me dejes por fin, encontrarte.
diumenge, 8 de maig del 2011
¿Y si puede ser?
¿Y si aunque no sea el momento cabe la posibilidad de que cuando las aguas se calmen pueda llegar a pasar?
¿Y si la barbaridad es mantener una relación ahora pero no que pueda llegar a tenerla conmigo?
¿Y si ha visto en mi algo que creía no podrái encontrar y solo tengo que esperar a que pueda volver a sentir para acercarse a mi?
¿Y si aunque no sea el momento cabe la posibilidad de que cuando las aguas se calmen pueda llegar a pasar?
¿Y si la barbaridad es mantener una relación ahora pero no que pueda llegar a tenerla conmigo?
¿Y si ha visto en mi algo que creía no podrái encontrar y solo tengo que esperar a que pueda volver a sentir para acercarse a mi?
dissabte, 7 de maig del 2011
te presto mis ojos
Me encantaría que aunque fuera sólo por un minuto pudieras verte como yo lo hago.
No creo en la perfección, pero si creo que eres lo que más se acerca a esa idea apenas imaginable.
Que tus pantalones parezcan salidos de la secadora no quiere decir que no se te vea bien. Que tengas menos tiempo para irte a la peluquería no quiere decir que los demás pensemos que necesites ir a tapar tus canas. Que los años pasen y dejen huella en tu cara no quiere decir que pierdas tu atractivo. Que no tengas el mismo cuerpo que antes de ser madre no quiere decir que sea menos apetecible.
No se trata de ser perfecta o dejar de serlo. Se trata de aceptar lo que hay y saberse mirar y sentirse bien. Lo sé, ¿quién soy yo para dar estos consejos? Soy alguien que te mira con otros ojos distintos a los tuyos y puede que mi juicio en este sentido esté algo nublado por algun sentimiento que corre por dentro de mi, pero si yo lo veo será porque algo hay de real en todo esto.
Porque yo te veo a tí tal y como me dejas verte, solo el filtro que ponen mis ojos es bastante más positivo que el tuyo, porque en el tiempo que hace que te conozco me has demostrado que vale la pena mirar más allà de lo que en un principio ví, y te aseguro que lo que ví me gustó. Pero sabes que creo, que el día que hayas solucionado todo lo que te traes entre manos ya no te harán falta mis ojos para verte bien. El día que puedas volver a sentir ese día podrás volver a mirarte en el espejo y sentirte bien contigo misma, y si no es así. Llámame, que te echo una mano si me dejas.
No creo en la perfección, pero si creo que eres lo que más se acerca a esa idea apenas imaginable.
Que tus pantalones parezcan salidos de la secadora no quiere decir que no se te vea bien. Que tengas menos tiempo para irte a la peluquería no quiere decir que los demás pensemos que necesites ir a tapar tus canas. Que los años pasen y dejen huella en tu cara no quiere decir que pierdas tu atractivo. Que no tengas el mismo cuerpo que antes de ser madre no quiere decir que sea menos apetecible.
No se trata de ser perfecta o dejar de serlo. Se trata de aceptar lo que hay y saberse mirar y sentirse bien. Lo sé, ¿quién soy yo para dar estos consejos? Soy alguien que te mira con otros ojos distintos a los tuyos y puede que mi juicio en este sentido esté algo nublado por algun sentimiento que corre por dentro de mi, pero si yo lo veo será porque algo hay de real en todo esto.
Porque yo te veo a tí tal y como me dejas verte, solo el filtro que ponen mis ojos es bastante más positivo que el tuyo, porque en el tiempo que hace que te conozco me has demostrado que vale la pena mirar más allà de lo que en un principio ví, y te aseguro que lo que ví me gustó. Pero sabes que creo, que el día que hayas solucionado todo lo que te traes entre manos ya no te harán falta mis ojos para verte bien. El día que puedas volver a sentir ese día podrás volver a mirarte en el espejo y sentirte bien contigo misma, y si no es así. Llámame, que te echo una mano si me dejas.
dimecres, 4 de maig del 2011
No puedo vivir contigo
No puedo vivir contigo.
No puedo vivir con la mujer con la que sueño dormida y despierta.
No puedo vivir con el niño que hace aumentar con creces mi intinto maternal.
No puedo vivir contigo.
Puedo tenerte cerca.
Puedo ser tu amiga.
Puedo contar contigo.
Puedo estar ahí cuando me lo pidas.
Puedo salir corriendo si lo necesitas.
Puedo mantenerme al margen si es lo que quieres.
Pero no puedo vivir contigo.
Pero no puedo pasarme todas las noches sabiéndote dormida en la habitación de al lado.
Pero no puedo encariñarme más con tu hijo sabiendo que algún día estará con otro.
Pero no puedo llegar a mi casa sabiendo que estará ahí la mujer de mis sueños y que no podré ni siquiera besarla.
No puedo vivir con la mujer con la que sueño dormida y despierta.
No puedo vivir con el niño que hace aumentar con creces mi intinto maternal.
No puedo vivir contigo.
Puedo tenerte cerca.
Puedo ser tu amiga.
Puedo contar contigo.
Puedo estar ahí cuando me lo pidas.
Puedo salir corriendo si lo necesitas.
Puedo mantenerme al margen si es lo que quieres.
Pero no puedo vivir contigo.
Pero no puedo pasarme todas las noches sabiéndote dormida en la habitación de al lado.
Pero no puedo encariñarme más con tu hijo sabiendo que algún día estará con otro.
Pero no puedo llegar a mi casa sabiendo que estará ahí la mujer de mis sueños y que no podré ni siquiera besarla.
Vacaciones
No vuelvas a decirme que necesitas vacaciones porque la próxima vez te haré saber que no es tan difícil como parece desaparecer unos días y ya todo quedará en tus manos.
A veces me da la sensación de que el lugar de contarme lo que necesitas me pides que lo haga realidad, pero si no me lo pides directamente sabes que no lo voy a hacer. Yo tengo que aprender a no perderme por los demás y tu deberías matizar el pedir ayuda.
Y ya sabes que si me lo pides lo haré. Si quieres que te ayude a darle un respiro a tu vida, la haré. No hace falta mucho dinero para escaparse unos días y dedícarselos a una midma. No hacen falta largos viajes para salir de la rutina y recordar aquello de lo que vale la pena disfrutar.
A veces me da la sensación de que el lugar de contarme lo que necesitas me pides que lo haga realidad, pero si no me lo pides directamente sabes que no lo voy a hacer. Yo tengo que aprender a no perderme por los demás y tu deberías matizar el pedir ayuda.
Y ya sabes que si me lo pides lo haré. Si quieres que te ayude a darle un respiro a tu vida, la haré. No hace falta mucho dinero para escaparse unos días y dedícarselos a una midma. No hacen falta largos viajes para salir de la rutina y recordar aquello de lo que vale la pena disfrutar.
divendres, 29 d’abril del 2011
Un café al sol
Logró sobrellevar aquella situación. Logró estar al lado de la mujer que amaba mientras ella ponía fin a la relación que tenía, con sus dudas a veces sobre si hacía bien o no, sobre si podría hacer aquello o lo mejor era seguir con la vida que llevaba. Estubo a su lado porque la quería, al margen del deseo que sentía por ella. Estubo a su lado porque ella la dejó estarlo, porque ella le pidió que lo estubiera.
Le dijo aquello que necesitaba oir en cada momento para no echarse atrás. Le dijo aquello que ella sabía pero que necesitaba oir de vez en cuando para recuperar fuerzas. La llevó a donde necesitaba ir. Estubo a su lado siempre que ella lo quiso.
En más de un momento sintió la necesidad de contarle aquello que en ocasiones no la dejaba dormir y siempre que se dispuso a hacerlo la conversación se ponía demasiado delicada y sí, antepuso las necesidades de ella sobre las propias. Pero creyó que era lo mejor en ese momento.
Hasta que un día, cuando ya todo estaba bien, cuando parecía que la vida de ella ya era la que ella misma quería, no pudo contenerse más. Estaban tomando un café en una terraza, el verano estaba llegando a su fin, y ahora más que nunca sentaba bien el calor del sol. Se la quedó mirando fijamente a los ojos y supo que aquel era el momento y que pasara lo que pasara, no se iba a ir de su lado.
Ahora ya había pasado lo peor y ya era libre de hacer su vida. Ahora ya sabía que iba a estar a su lado tanto cuando estubiera bien como cuando las cosas pareciera que andaran algo torcidas. Ahora ya sabía que si le pedía ayuda se la daría.
-Quiero contarte algo y saber que piensas al respecto. Soy y espero ser siempre tu amiga, pero a veces deseo tenerte a mi lado de otro modo. Siempre he sido yo misma estando contigo y nunca he intentado enamorarte, pero ahora me encantaría hacerlo. Aunque creo que si lo intentara y estubiera perdiendo el tiempo podría resultarme algo doloroso. Así que prefiero saber si me vale la pena intentarlo.
Ante una declaración semejante se puede responder de muchos modos. El típico te quiero como una amiga podría ser una de ellas, un sabes que no me gustan las mujeres, sería otra opción, besarla se acercaría más a lo que deseaba.
Se conocieron en un momento en el que estaba cerrada a la recepción de cualquier muestra de afecto, encontró en ella el apoyo que necesitaba, compartieron los mejores y los peores momentos en aquel tiempo, sonrieron juntas y con una mirada sabían si todo iba bien. Cuando su vida empezó a remontar, cuando volvió a salir con la única intención de disfrutar de la vida, le pidió que la acompañara. Cuando los fines de semana ya no eran solo para quedarse en casa continuó queriendo compartir ese tiempo con ella. Siguió esperando que apareciera con algún acontecimiento que no le iba a dejar perderse. Y aunque ya no esperaba que la llevara a los sitios, le encantaba cuando sabía que al salir la estaría esperando.
-No puedo prometerte nada porque esto es muy nuevo para mi. No puedo responder a si vale la pena o no intentarlo. Pero me encantaría que lo hicieras.
Neus tenía que volver al trabajo de modo que Miriam tenía poco rato para darle una muestra de lo que significaba intentarlo. Se cambió de silla para estar más cerca de ella.
-Puedo empezar ahora mismo si quieres, pero preferiría que me dieras la oportunidad de hacerlo una tarde de estas.
-Ya conoces mis horarios, así que sorpréndeme. Pero déjame poner mi granito de arena también diciéndote que sí, quiero que empieces ahora mismo.
Sonrió, acarició suavemente su rostro, se acercó a ella y la besó de un modo que pareció eterno mientras duró. Un beso sin prisas, sin espectativas, sin exigencias. Una muestra de la delicadeza y de la paciencia que podía tener, y una demostración de que abrirse de nuevo a recibir muestras de afecto no tenía porque ser nada malo.
-Deberías volver al trabajo.
-Lo sé. Espero ver como sigues intentándolo.
Esta vez fue ella quien acercó sus labios a los suyos y la besó apasionadamente. Con prisas, con espectativas, pero sin exigencias. Una muestra de que quería volver a amar y una demostración de que había dudas en la cabeza de Miriam que podían disiparse.
Le dijo aquello que necesitaba oir en cada momento para no echarse atrás. Le dijo aquello que ella sabía pero que necesitaba oir de vez en cuando para recuperar fuerzas. La llevó a donde necesitaba ir. Estubo a su lado siempre que ella lo quiso.
En más de un momento sintió la necesidad de contarle aquello que en ocasiones no la dejaba dormir y siempre que se dispuso a hacerlo la conversación se ponía demasiado delicada y sí, antepuso las necesidades de ella sobre las propias. Pero creyó que era lo mejor en ese momento.
Hasta que un día, cuando ya todo estaba bien, cuando parecía que la vida de ella ya era la que ella misma quería, no pudo contenerse más. Estaban tomando un café en una terraza, el verano estaba llegando a su fin, y ahora más que nunca sentaba bien el calor del sol. Se la quedó mirando fijamente a los ojos y supo que aquel era el momento y que pasara lo que pasara, no se iba a ir de su lado.
Ahora ya había pasado lo peor y ya era libre de hacer su vida. Ahora ya sabía que iba a estar a su lado tanto cuando estubiera bien como cuando las cosas pareciera que andaran algo torcidas. Ahora ya sabía que si le pedía ayuda se la daría.
-Quiero contarte algo y saber que piensas al respecto. Soy y espero ser siempre tu amiga, pero a veces deseo tenerte a mi lado de otro modo. Siempre he sido yo misma estando contigo y nunca he intentado enamorarte, pero ahora me encantaría hacerlo. Aunque creo que si lo intentara y estubiera perdiendo el tiempo podría resultarme algo doloroso. Así que prefiero saber si me vale la pena intentarlo.
Ante una declaración semejante se puede responder de muchos modos. El típico te quiero como una amiga podría ser una de ellas, un sabes que no me gustan las mujeres, sería otra opción, besarla se acercaría más a lo que deseaba.
Se conocieron en un momento en el que estaba cerrada a la recepción de cualquier muestra de afecto, encontró en ella el apoyo que necesitaba, compartieron los mejores y los peores momentos en aquel tiempo, sonrieron juntas y con una mirada sabían si todo iba bien. Cuando su vida empezó a remontar, cuando volvió a salir con la única intención de disfrutar de la vida, le pidió que la acompañara. Cuando los fines de semana ya no eran solo para quedarse en casa continuó queriendo compartir ese tiempo con ella. Siguió esperando que apareciera con algún acontecimiento que no le iba a dejar perderse. Y aunque ya no esperaba que la llevara a los sitios, le encantaba cuando sabía que al salir la estaría esperando.
-No puedo prometerte nada porque esto es muy nuevo para mi. No puedo responder a si vale la pena o no intentarlo. Pero me encantaría que lo hicieras.
Neus tenía que volver al trabajo de modo que Miriam tenía poco rato para darle una muestra de lo que significaba intentarlo. Se cambió de silla para estar más cerca de ella.
-Puedo empezar ahora mismo si quieres, pero preferiría que me dieras la oportunidad de hacerlo una tarde de estas.
-Ya conoces mis horarios, así que sorpréndeme. Pero déjame poner mi granito de arena también diciéndote que sí, quiero que empieces ahora mismo.
Sonrió, acarició suavemente su rostro, se acercó a ella y la besó de un modo que pareció eterno mientras duró. Un beso sin prisas, sin espectativas, sin exigencias. Una muestra de la delicadeza y de la paciencia que podía tener, y una demostración de que abrirse de nuevo a recibir muestras de afecto no tenía porque ser nada malo.
-Deberías volver al trabajo.
-Lo sé. Espero ver como sigues intentándolo.
Esta vez fue ella quien acercó sus labios a los suyos y la besó apasionadamente. Con prisas, con espectativas, pero sin exigencias. Una muestra de que quería volver a amar y una demostración de que había dudas en la cabeza de Miriam que podían disiparse.
dimecres, 27 d’abril del 2011
Ven aquí...
Ven aquí
Déjame abrazarte
Déjame besarte
Déjame calentarte con mi cuerpo
Permíteme recorrer el tuyo, que se me antoja perfecto, con mis manos
Permíteme despojarte de la ropa para que veas en mis ojos reflejada tu belleza
Permíteme enseñarte como se puede disfrutar haciéndote disfrutar
Ven aquí
Vale la pena
Te lo prometo
Si te acercas a mí
Haremos que valga la pena
Déjame abrazarte
Déjame besarte
Déjame calentarte con mi cuerpo
Permíteme recorrer el tuyo, que se me antoja perfecto, con mis manos
Permíteme despojarte de la ropa para que veas en mis ojos reflejada tu belleza
Permíteme enseñarte como se puede disfrutar haciéndote disfrutar
Ven aquí
Vale la pena
Te lo prometo
Si te acercas a mí
Haremos que valga la pena
divendres, 22 d’abril del 2011
...
A veces me canso de ser quien soy, a veces me canso de ser como soy.
Sé que la gente que me quiere me quiere tal cual, les agradan mis virtudes y les son suficientes para aceptar mis defectos y quedarse conmigo. Pero ahora mismo tengo la sensación de quedarme siempre a medias con mis sueños.
Me rodeo de gente especial, pero no logro sentirme especial nunca, tengo amistades que envidian otras personas, pero después de eso me quedo sentada en el sofá de mi casa esperando que suene el teléfono y no suena.
Y si suena, no es ella.
Y si es ella, ...
Sé que la gente que me quiere me quiere tal cual, les agradan mis virtudes y les son suficientes para aceptar mis defectos y quedarse conmigo. Pero ahora mismo tengo la sensación de quedarme siempre a medias con mis sueños.
Me rodeo de gente especial, pero no logro sentirme especial nunca, tengo amistades que envidian otras personas, pero después de eso me quedo sentada en el sofá de mi casa esperando que suene el teléfono y no suena.
Y si suena, no es ella.
Y si es ella, ...
dijous, 21 d’abril del 2011
Luis Ramiro y Marwan-Perfecta
Creo que es la primera vez en la historia de mis dos blogs en que voy a unir directamente mis escritos con una canción.
En más de una ocasión habremos pensado todos, vaya puede que no sea así, pero como no concibo la vida sin música a mi a veces sí me ocurre, que escucho una canción y pienso que ha plasmado a la perfección aquello que yo quería escribir y nunca me salió. Y con esta canción a mi me ocurre lo mismo. Se la he mostrado a más de una mujer porque no somos pocas a las que nos hace falta creernos un poco perfectas, pero cada palabra, cada frase, cada vez que la escucho me viene la misma imagen a la mente. La suya.
"Que gracias me haces cuando me cuentas,
“Amor, mis tetas son tan pequeñas”,
y yo pregunto si es grande el viento,
y qué tamaño tiene el invierno,
qué coño importa si son perfectos…"
No he tenido el placer de ver sus pechos, pero bajo la ropa se me antojan perfectos...
"Con tu sonrisa yo enciendo el mundo,
miro tu culo y veo el futuro,
En esos ojos yo me hago el muerto,
En esos labios (de arriba y de abajo) llego hasta el cielo,
Tengo muy claro que son perfectos…"
Adoro esa sonrisa que me contagia vida cuando la veo, se aleja de mi y veo como aquello que la sostiene al sentarse me dice que siga sus pasos y sus labios... me perdería entre sus labios si me pudiera acercar a besarlos...
Eres perfecta...
Hasta la próxima,
inua
__________________________________________
Que la música os acompañe
Protagonista de los relatos.
A veces uno busca estrategias par ahacer aquellas cosas que le dan miedo, aquellas cosas para las que siente no tener fuerza, aquellas cosas que sabe pueden provocar un despliege de emociones por el cuerpo que pueden llegar a ser difíciles de manejar.
Y Miriam, como todos, tiene las propias. Puede que no sean las de la mayoría y que disten mucho de estas, pero son las suyas y solo por eso ya son válidas. Y su cabeza, teniendo en cuenta que le tocaba actuar si quería poder seguir adelante con su vida, buscó como hacerlo al tiempo que podría llegar a cumplir un sueño.
Había decidido llevar sus relatos a un local en el que hacían recitales de poesía para ver si podían hacer lo mismo pero con sus relatos cortos. Nunca ha dejado de tener pánico escénico pero con los años ha ido aprendiendo como disimularlos un poco. Pero le apetecía ver la cara que ponía otra gente después de compartir lo que escribía. Ya sabía la reacción de su gente, de aquellas personas que la conocían bien y que en cada palabra la encontraban. Y le apetecía ver que pensaban de aquellos relatos otras personas que no la vieran a ella sinó que imaginaran aquellas situaciones alejadas de las protagonistas reales.
Miriam sabía que si aquello se hacía real, si las dueñas de aquel local decidían darle la posibilidad de compartir parte de sus sueños con las clientas de aquel local, la emoción y los nervios la embriagarían y Neus, como otra gente, se daría cuenta de ello y no podría escondérselo. Y ese sería el momento de decirle que ella era protagonista de aquellos relatos, de contarle porque esto era así y de buscar la respuesta que necesitaba para poder dejar sus sueños escritos en un papel sin que fueran el camino por el que andar.
Y una vez recibida la respuesta, le tocó actuar. Llevaba unas semanas buscando el momento para hablar con Neus porque daba por hecho que aunque la idea del recutal de relatos les hubiera gustado, no tenían porque haberles gustado sus relatos, de modo que ella seguía en su empeño de contarle a Neus lo que sucedía para poner fin a esa angustia que le corría por dentro.
-Miriam, ¿estás bien?
Estaban ambas trabajando en el despacho cuando recibió aquella llamada. Le habían confirmado que los relatos, al igual que la idea, les habían gustado y querían quedar con ella un día para concretar como lo harían. Al colgar Miriam se había quedado paralizada. Sabía que si obtenía aquella respuesta le tocaría hablar con Neus, pero en ningún momento esperó que ella estuviera delante suyo en ese mismo instante.
-Eh... Sí.
-¿Me vas a contar con quien has hablado?
Miriam la miró con cara de duda. ¿Con quien he hablado? Si solo fuera eso lo que tenía que contarle no se habría quedado tan bloqueada.
-Voy a hacer una especie de recital de relatos...
-¿Tú? ¡Olé! ¿Cuándo? ¡Yo quiero estar ahí!
Miriam se la quedó mirando seriamente. Sabía que no era el lugar de hablar de ello, pero si era el momento justo para hacerlo. Así que esperando que nada interrumpiera aquella conversación empezó a hablar.
-A mi me gustaría que fueras, pero me gustaría que fueras después de contarte lo que te tengo que contar. Eres protagonista de esos relatos Neus, te he hecho protagonista de ellos. Ya sabes como soy, sabes que escribo por necesidad, para sacar de dentro aquellos sueños que tengo. Y en los últimos relatos aparecemos tu y yo.
Neus sonrió. Obviamente no esperaba recibir aquella información en aquel momento, pero tampoco era tonta. Puede que a veces se lo hiciera, pero de tonta Neus tiene poco la verdad. No sabía hasta que punto podía o no ser protagonista de los sueños de su amiga, no sabía hasta que punto aparecía en sus relatos, pero se había dado cuenta de que por mucho que estuviera a su lado como lo que era, una gran amiga, desearía poder estarlo como algo más.
-¿Me los dejarás leer primero? ¿Antes de leerlos delante de más gente? Me gustaría saber como me vas a presentar delante de un público desconocido.
Miriam se había quedado sin palabras. No esperaba para nada aquella respuesta.
-Te puedo pasar el enlace de mi blog. No está todo lo que esribo, pero si todo lo que hasta el momento estoy dispuesta a compartir con el público en general.
-Y eso que no vas a leer en público ¿podré leerlo yo?
-No lo sé Neus. Ahora mismo no sé si soy capaz de dejarte leer ni lo publicado en el blog. Esperaba que enterarte de esto nos llevaría a hablar de lo que hace que seas protagonista en mis relatos. No ha hablar de los mismos.
Miriam estaba totalmente desconcertada y de lo único que se sentía capaz de hablar en ese momento era de lo que sentían la una por la otra. Una vez sabido y aceptado ya podría pensar en sus relatos.
-Tenemos dos opciones. Hablar de esto ahora mismo con el riesgo de que dejemos de estar solas y tengamos que dejar la conversación a medias. O esperarnos a que sean las 3 de la tarde y poder hablar de ello si posibles interrupciones.
-Podemos hablar de ello ahora y si nos interrumpen continuar más tarde.
Y Miriam, como todos, tiene las propias. Puede que no sean las de la mayoría y que disten mucho de estas, pero son las suyas y solo por eso ya son válidas. Y su cabeza, teniendo en cuenta que le tocaba actuar si quería poder seguir adelante con su vida, buscó como hacerlo al tiempo que podría llegar a cumplir un sueño.
Había decidido llevar sus relatos a un local en el que hacían recitales de poesía para ver si podían hacer lo mismo pero con sus relatos cortos. Nunca ha dejado de tener pánico escénico pero con los años ha ido aprendiendo como disimularlos un poco. Pero le apetecía ver la cara que ponía otra gente después de compartir lo que escribía. Ya sabía la reacción de su gente, de aquellas personas que la conocían bien y que en cada palabra la encontraban. Y le apetecía ver que pensaban de aquellos relatos otras personas que no la vieran a ella sinó que imaginaran aquellas situaciones alejadas de las protagonistas reales.
Miriam sabía que si aquello se hacía real, si las dueñas de aquel local decidían darle la posibilidad de compartir parte de sus sueños con las clientas de aquel local, la emoción y los nervios la embriagarían y Neus, como otra gente, se daría cuenta de ello y no podría escondérselo. Y ese sería el momento de decirle que ella era protagonista de aquellos relatos, de contarle porque esto era así y de buscar la respuesta que necesitaba para poder dejar sus sueños escritos en un papel sin que fueran el camino por el que andar.
Y una vez recibida la respuesta, le tocó actuar. Llevaba unas semanas buscando el momento para hablar con Neus porque daba por hecho que aunque la idea del recutal de relatos les hubiera gustado, no tenían porque haberles gustado sus relatos, de modo que ella seguía en su empeño de contarle a Neus lo que sucedía para poner fin a esa angustia que le corría por dentro.
-Miriam, ¿estás bien?
Estaban ambas trabajando en el despacho cuando recibió aquella llamada. Le habían confirmado que los relatos, al igual que la idea, les habían gustado y querían quedar con ella un día para concretar como lo harían. Al colgar Miriam se había quedado paralizada. Sabía que si obtenía aquella respuesta le tocaría hablar con Neus, pero en ningún momento esperó que ella estuviera delante suyo en ese mismo instante.
-Eh... Sí.
-¿Me vas a contar con quien has hablado?
Miriam la miró con cara de duda. ¿Con quien he hablado? Si solo fuera eso lo que tenía que contarle no se habría quedado tan bloqueada.
-Voy a hacer una especie de recital de relatos...
-¿Tú? ¡Olé! ¿Cuándo? ¡Yo quiero estar ahí!
Miriam se la quedó mirando seriamente. Sabía que no era el lugar de hablar de ello, pero si era el momento justo para hacerlo. Así que esperando que nada interrumpiera aquella conversación empezó a hablar.
-A mi me gustaría que fueras, pero me gustaría que fueras después de contarte lo que te tengo que contar. Eres protagonista de esos relatos Neus, te he hecho protagonista de ellos. Ya sabes como soy, sabes que escribo por necesidad, para sacar de dentro aquellos sueños que tengo. Y en los últimos relatos aparecemos tu y yo.
Neus sonrió. Obviamente no esperaba recibir aquella información en aquel momento, pero tampoco era tonta. Puede que a veces se lo hiciera, pero de tonta Neus tiene poco la verdad. No sabía hasta que punto podía o no ser protagonista de los sueños de su amiga, no sabía hasta que punto aparecía en sus relatos, pero se había dado cuenta de que por mucho que estuviera a su lado como lo que era, una gran amiga, desearía poder estarlo como algo más.
-¿Me los dejarás leer primero? ¿Antes de leerlos delante de más gente? Me gustaría saber como me vas a presentar delante de un público desconocido.
Miriam se había quedado sin palabras. No esperaba para nada aquella respuesta.
-Te puedo pasar el enlace de mi blog. No está todo lo que esribo, pero si todo lo que hasta el momento estoy dispuesta a compartir con el público en general.
-Y eso que no vas a leer en público ¿podré leerlo yo?
-No lo sé Neus. Ahora mismo no sé si soy capaz de dejarte leer ni lo publicado en el blog. Esperaba que enterarte de esto nos llevaría a hablar de lo que hace que seas protagonista en mis relatos. No ha hablar de los mismos.
Miriam estaba totalmente desconcertada y de lo único que se sentía capaz de hablar en ese momento era de lo que sentían la una por la otra. Una vez sabido y aceptado ya podría pensar en sus relatos.
-Tenemos dos opciones. Hablar de esto ahora mismo con el riesgo de que dejemos de estar solas y tengamos que dejar la conversación a medias. O esperarnos a que sean las 3 de la tarde y poder hablar de ello si posibles interrupciones.
-Podemos hablar de ello ahora y si nos interrumpen continuar más tarde.
dimarts, 19 d’abril del 2011
Salía de su barrio en busca de la autopista para volver a su casa. Durante todo el trayecto solo pensaba en volver, picar al timbre y pedirle que bajara. Así que sin saber de donde sacaba las fuerzas para ello se presentó en su casa, la llamó por teléfono para no despertar al peque con el timbre y le dijo que se había olvidado de darle algo, que si podía bajar.
Neus bajó con cara de sorprendida. No entendía nada. Y menos cuando se encontró a Miriam esperándola sentada en el portal sin nada entre las manos.
-¿Qué me querías dar?
Miriam le pidió que se sentara.
-He dicho que quería darte algo y aunque es verdad, no era lo que quería decir. Me encantaría... me encantaría darte un beso ahora mismo, pero creo que es mejor que primero lo sepas, así si no quieres que lo haga me lo guardo.
La cara de sorpresa de Neus aumentó. La conocía de hacía el tiempo suficiente como para saber que esas cosas a Miriam le costaba mucho hacerlas, y aunque en más de un momento le hubiera gustado que no fuese así, no se imaginaba que llegaría a hacerlo. Lo que en cierta manera ya le iba bien porque sabía, igual que Miriam, que aquel no era el mejor de sus momentos para iniciar una relación con alguien. Neus no sabía que responder. Se había quedado totalmente en blanco.
-He vuelto buscando tansolo una respuesta. Porque sabes que soy una soñadora y ha llegado un momento en que sueño más que vivo. Así que vengo buscando una respuesta para saber si tengo que dejar de soñar o puedo compartir mis sueños contigo.
-Miriam, con que te hablo, ¿con la cabeza o con el corazón? Sabes de sobra todo lo que estoy viviendo...
-Háblame con el corazón, porque es el que me ha traido aquí Neus. Mi cabeza ha sido la que me ha retenido para no compartir esto contigo hasta ahora y ya sé cuales son sus los razonamientos. Solo quiero saber que sientes...
-Siento que no quiero sentir, no puedo me puedo permitir ese lujo yo ahora Miriam...
Miriam solo veía miedo en el rostro de Neus. Le cogió las manos que no paraba de moverlas, la miró a los ojos y antes de acaricirle la cara le dijo:
-Déjame intentar demostrarte que no tiene porque ser malo sentir esta vez...
La primera lágrima recorrió el rostro de Neus, Miriam la sigió con el rostro hasta que cayó, entonces volvió a alzar la cabeza y ya sin más la besó. No tenía ni idea de si era lo correcto o no, no sabía si realmente eso le iba a causar más sufrimiento a Neus, no sabía nada de lo que estaba haciendo. Pero lo estaba sintiendo todo y si sentía ese gran vértigo en ese momento solo podía querer decir una cosa:
-¿Podemos intentar que valga la pena?
-¿Qué esperas de mi?
-Si quisiera exigirte algo, no me valdría la pena intentarlo.
Neus bajó con cara de sorprendida. No entendía nada. Y menos cuando se encontró a Miriam esperándola sentada en el portal sin nada entre las manos.
-¿Qué me querías dar?
Miriam le pidió que se sentara.
-He dicho que quería darte algo y aunque es verdad, no era lo que quería decir. Me encantaría... me encantaría darte un beso ahora mismo, pero creo que es mejor que primero lo sepas, así si no quieres que lo haga me lo guardo.
La cara de sorpresa de Neus aumentó. La conocía de hacía el tiempo suficiente como para saber que esas cosas a Miriam le costaba mucho hacerlas, y aunque en más de un momento le hubiera gustado que no fuese así, no se imaginaba que llegaría a hacerlo. Lo que en cierta manera ya le iba bien porque sabía, igual que Miriam, que aquel no era el mejor de sus momentos para iniciar una relación con alguien. Neus no sabía que responder. Se había quedado totalmente en blanco.
-He vuelto buscando tansolo una respuesta. Porque sabes que soy una soñadora y ha llegado un momento en que sueño más que vivo. Así que vengo buscando una respuesta para saber si tengo que dejar de soñar o puedo compartir mis sueños contigo.
-Miriam, con que te hablo, ¿con la cabeza o con el corazón? Sabes de sobra todo lo que estoy viviendo...
-Háblame con el corazón, porque es el que me ha traido aquí Neus. Mi cabeza ha sido la que me ha retenido para no compartir esto contigo hasta ahora y ya sé cuales son sus los razonamientos. Solo quiero saber que sientes...
-Siento que no quiero sentir, no puedo me puedo permitir ese lujo yo ahora Miriam...
Miriam solo veía miedo en el rostro de Neus. Le cogió las manos que no paraba de moverlas, la miró a los ojos y antes de acaricirle la cara le dijo:
-Déjame intentar demostrarte que no tiene porque ser malo sentir esta vez...
La primera lágrima recorrió el rostro de Neus, Miriam la sigió con el rostro hasta que cayó, entonces volvió a alzar la cabeza y ya sin más la besó. No tenía ni idea de si era lo correcto o no, no sabía si realmente eso le iba a causar más sufrimiento a Neus, no sabía nada de lo que estaba haciendo. Pero lo estaba sintiendo todo y si sentía ese gran vértigo en ese momento solo podía querer decir una cosa:
-¿Podemos intentar que valga la pena?
-¿Qué esperas de mi?
-Si quisiera exigirte algo, no me valdría la pena intentarlo.
diumenge, 17 d’abril del 2011
Salió del Mar para llegar a mí
Ahora entiendo porqué siempre quise ser bióloga marina
Ahora entiendo porqué una de las pocas cosas en este mundo que me hace sentir en paz es el Mar
Ahora entiendo porqué no puedo pasar más de una semana lejos de una playa
Ahora entiendo porqué soy capaz de sentarme en mi rincón y mirar al horizonte sin ser conciente de la velocidad con la que pasan los minutos
Del Mar has salido y siguiento la marea has llegado a mi sin que me diera cuenta para empezar a formar un nuevo pequeño arrecife que día a día se va haciendo más grande y bello, de cual cada día parece más difícil poder escapar.
Ahora entiendo porqué una de las pocas cosas en este mundo que me hace sentir en paz es el Mar
Ahora entiendo porqué no puedo pasar más de una semana lejos de una playa
Ahora entiendo porqué soy capaz de sentarme en mi rincón y mirar al horizonte sin ser conciente de la velocidad con la que pasan los minutos
Del Mar has salido y siguiento la marea has llegado a mi sin que me diera cuenta para empezar a formar un nuevo pequeño arrecife que día a día se va haciendo más grande y bello, de cual cada día parece más difícil poder escapar.
divendres, 15 d’abril del 2011
Tengo que hablar contigo...
No voy a dejar de ser yo misma, no voy a dejar de escribir y seguramente no dejaré de soñar con que algún día quieras estar a mi lado. Pero necesito hablar contigo, preguntarte algo y sea cual sea la respuesta, volver a vivir en lugar de mirarme la vida pasar.
Alguien confia en que hablaré contigo, y la verdad es bueno que almenos alguien lo haga, aunque valdría más la pena que ese alguien fuera yo. En otra ocasión lo hice y la verdad no me costó tanto, aunque imagino que el motivo no es más que no darte más quebraderos de cabeza. Y es por esto que me siento egoista al querer hablar contigo.
Puede que al leer esto y no conocerte alguien piense que no es más que una escusa para afrontar la situación, y parte de razón no le faltará. Pero no quiero que dejes de sentir que puedes apoyarte en mi después de semejante declaración, no quiero que esta sea un motivo más por el que preocuparte en cuanto te lo diga, y dado que además de amigas, somos compañeras de trabajo, no quiero incomodarte en un lugar en el que puedes sentirte agusto.
Aunque por otro lado pienso que ambas somos personas adultas y que sabremos gestionar la situción para que a nivel laboral no afecte, y creo que es posible hacerme entender y que veas que no me duele tenerte al lado como amiga y no como algo más, sinó lo que me duele es mi manía por tejer fantasías alrededor de lo que no es más que una muestra de lo que nos une.
¿Cómo decirte que tansolo necesito una repsuesta y que sea la que sea todo va a ir a mejor? ¿Cómo reaccionarás ante ello?
Alguien confia en que hablaré contigo, y la verdad es bueno que almenos alguien lo haga, aunque valdría más la pena que ese alguien fuera yo. En otra ocasión lo hice y la verdad no me costó tanto, aunque imagino que el motivo no es más que no darte más quebraderos de cabeza. Y es por esto que me siento egoista al querer hablar contigo.
Puede que al leer esto y no conocerte alguien piense que no es más que una escusa para afrontar la situación, y parte de razón no le faltará. Pero no quiero que dejes de sentir que puedes apoyarte en mi después de semejante declaración, no quiero que esta sea un motivo más por el que preocuparte en cuanto te lo diga, y dado que además de amigas, somos compañeras de trabajo, no quiero incomodarte en un lugar en el que puedes sentirte agusto.
Aunque por otro lado pienso que ambas somos personas adultas y que sabremos gestionar la situción para que a nivel laboral no afecte, y creo que es posible hacerme entender y que veas que no me duele tenerte al lado como amiga y no como algo más, sinó lo que me duele es mi manía por tejer fantasías alrededor de lo que no es más que una muestra de lo que nos une.
¿Cómo decirte que tansolo necesito una repsuesta y que sea la que sea todo va a ir a mejor? ¿Cómo reaccionarás ante ello?
dimecres, 13 d’abril del 2011
Me muero porque cojas mi cara entre tus manos y me digas que no hace falta que llore, que las cosas estan bien, que me quieres en tu vida y que no me preocupe. Que las cosas tienen que ir pasando pero que ambas andamos por el mismo camino.
Me muero porque me digas que me quieres de un modo parecido al que te quiero yo y que también sientes ese deseo de acercar tus labios a los mios e inmortalizar ese momento porque sabes que el presente es lo único que tenemos. Me muero porque Tus labios y los mios jueguen a conocerse.
Me muero porque me digas que me quieres de un modo parecido al que te quiero yo y que también sientes ese deseo de acercar tus labios a los mios e inmortalizar ese momento porque sabes que el presente es lo único que tenemos. Me muero porque Tus labios y los mios jueguen a conocerse.
Subscriure's a:
Comentaris (Atom)



